BINIO BILL I INNI

Ulica Jerzego Wróblewskiego w Inowrocławiu

2011-05-25T13:31:00.002+02:00

Jerzy Wróblewski przy rozłożonych planszach komiksu z serii „Kapitan Żbik”. Prawdopodobnie 1977 rok.

26 maja inowrocławscy radni podejmą uchwałę w sprawie nadania jednej z ulic miasta imienia Jerzego Wróblewskiego.

W uzasadnieniu uchwały prezydent Inowrocławia napisał:

Z wnioskiem o nadanie nazwy ulicy, o której mowa w § 1 uchwały, wystąpiła do Prezydenta Miasta Inowrocławia Komisja Statutowa i Nazewnictwa.

Jerzy Wróblewski urodził się 7 sierpnia 1941 r. w Inowrocławiu. Był rysownikiem i autorem komiksów. Debiutował już w 1959 r. w popularnej bydgoskiej popołudniówce „Dzienniku Wieczornym”, publikując sensacyjne opowieści rysunkowe. Był wtedy uczniem Liceum Plastycznego. Przez następne dwadzieścia lat "Dziennik Wieczorny" opublikował ponad siedemdziesiąt historyjek Wróblewskiego. W 1969 r. wydał pierwszą część komiksu „Kapitan Żbik”, a od 1973 r. przejął całkowicie serię, tworząc w sumie trzydzieści „kolorowych zeszytów”.

Równolegle tworzył komiksy do magazynu „Relax”. Wróblewski publikował w „Relaksie” niemal przez cały czas istnienia magazynu. Po latach rysowania dla „Dziennika Wieczornego” był mistrzem westernu. Do swej ulubionej konwencji powrócił w „Świecie Młodych”, gdzie zupełnie inną, humorystyczną kreską kreślił perypetie dzielnego szeryfa Binio Billa.

Zmarł 10 sierpnia 1991 r. w Bydgoszczy. Pochowany jest w rodzinnym grobowcu na cmentarzu parafii Zwiastowania Najświętszej Marii Pannie w Inowrocławiu.

Pełen tekst uchwały.

Uroczyste odsłonięcie tablicy odbędzie się najprawdopodobniej już 11 czerwca podczas Dni Inowrocławia i będzie połączone z wystawą prac Jerzego Wróblewskiego.

Tajemnice Wyspy Wielkanocnej

2011-04-23T18:52:00.004+02:00

Pierwotna wersja okładki.

Z okazji Świąt Wielkanocnych prezentujemy okładkę komiksu „Tajemnica Wyspy Wielkanocnej” narysowaną przez Jerzego Wróblewskiego. Jest to pierwsza wersja okładki, która została niestety odrzucona przez wydawnictwo. Dlaczego tak się stało? Trudno powiedzieć. Być może komuś w biurze cenzury źle kojarzyły się te zakute łby widoczne na niej oraz charakterystyczna pozycja wskazująca, że rzeźby wkrótce się przewrócą. A może ktoś w wydawnictwie uznał, że jest na niej za mało postaci, a jak wiadomo postacie na okładce to cecha charakterystyczna komiksu wydawanego w PRL. Stało się to, co się stało. Zamiast znakomitej pierwszej wersji okładki, do sprzedaży trafiła druga, wykonana zapewne ściśle według wskazówek wydawnictwa. Oryginał pierwszej wersji pozostał zaś w domu Jerzego Wróblewskiego, dzięki czemu możemy go zaprezentować na blogu.

Wersja ostateczna.

Życzymy radosnych i kolorowych Świąt wszystkim czytelnikom bloga oraz miłośnikom twórczości Jerzego Wróblewskiego.

Binio Bill i Gwiazdy – Ziomale, czyli odcinek bydgoski

2011-04-11T10:05:00.001+02:00

Kontekst dzisiejszej galerii trybutowych portretów Binio Billa zawiera się w tytule wpisu. Wszyscy autorzy, których prace pokazujemy poniżej są bydgoszczanami a ich wariacje na temat Binia znalazły się w broszurce „Binio Bill... I Gwiazdy”.

Ilustracja - Łukasz Ciaciuch

Łukasz Ciaciuch jest specem od rysunków reklamowych i animacji. Od zawsze jednak także miłośnik komiksu. Tworzył jednak głównie humorystyczne paski. Na dłuższe komiksy dał się dopiero namówić Maciejowi Jasińskiemu, do którego scenariuszy zrobił cykl o Żbiku („Warto wstąpić” dla kujawsko-pomorskiej policji), cykl o Kazimierzu Wielkim („Przygody Króla Kazimierza” dla jednej z bydgoskich uczelni) czy komiks „Pociąg do wolności” zamieszczony w antologii „11/11=niepodległość”. Łukasz to także laureat konkursu na kontynuację przygód Kajka i Kokosza (scenariusz Maciej Jasiński) oraz autor jednego z komiksów z cyklu „Polscy Olimpijczycy” – tego o Szurkowskim. Od dłuższego czasu zapowiada tajemniczy album. Czekamy.

Ilustracja - Andrzej Janicki

Andrzej Janicki w swojej ilustracji postanowił odejść od cartoonowego wizerunku, Binia, aby umieścić go na okładce magazynu, stylizowanego na jedno z wielu, bardzo starych, pulpowych pisemek amerykańskich. Wydaje się, że Binio w wersji bardziej realistycznej wypada przekonująco i mógłby z powodzeniem występować obok całej rzeszy westernowych herosów takich jak: Wyatt Earp, Pecos Bill, Buffalo Bill, Tom Mix, Masked Rider, Billy the Kid, Nevada Jim, czy El Diablo... Królujących swego czasu za oceanem na łamach komiksów i magazynów z literaturą popularną.

Ilustracja - Szymon Kaźmierczak

Szymon Kaźmierczak powiada o sobie tak: „Komiksy rysuję zazwyczaj z myślą o konkretnym konkursie, chociaż od dłuższego czasu nie daje mi spokoju myśl o dłuższym projekcie, którego wizja coraz wyraźniej krystalizuje się w mojej głowie. Do wzięcia udziału w akcji rysowania Binio Billa podszedłem ze sporym entuzjazmem. Cieszę się, że mogłem w ten sposób uczcić postać rudowłosego kowboja i jego Autora. Moje starsze prace można obejrzeć na digarcie, nowsze będę wklejać na nowo powstałym blogu.
PS. Mam nadzieję, że moja siostrzenica, pytająca się, dlaczego narysowany przeze mnie kowboj ma taką dziwną głowę, jest osamotniona w skojarzeniu obfitej grzywy Binia z wodogłowiem, bądź zespołem Prometeusza.”

Ilustracja - Jacek Przybylski

Jacek Przybylski - Nauka w bydgoskim liceum plastycznym mogła go skutecznie zniechęcić do rysowania komiksów, ale na szczęście wpadał na piwo do Andrzeja Janickiego i Jacka Michalskiego, co podbudowało jego morale. Do tego stopnia, że wraz z kolegami założył pismo „Kontra”. Ubiegły rok miał wyjątkowo pracowity. Najpierw komiks o siostrze Faustynie, a później – chyba najlepszy w jego dorobku – album o obronie poczty gdańskiej „Pierwsi w boju”.

Ilustracja - Krzysztof Trystuła

Krzysztof Trystuła – Przez lata w zaciszu domowym rysował, rysował i rysował. Rysował też komiksy na zlecenie z Francji, ale projekt został zawieszony. I tu znowu ręka/ głos/ dar przekonywania Macieja Jasińskiego dał znać o sobie. Namówił Krzysztofa na jednoplanszówkę w stylu „Bajek dla dorosłych” Christy. Wyszło znakomicie, a komiks ukazał się w antologii wydanej na MFKiG 2010. Największy komiksowy splendor spłynął na Krzysztofa, gdy wygrał w listopadzie ubiegłego roku konkurs na komiks o Heweliuszu (ze scenariuszem nie wiem, kiedy znajdującego czas na pisanie i wymyślanie Macieja Jasińskiego). Album ukaże się w tym roku na BFK.

Ilustracja - Janusz Wyrzykowski

Janusz Wyrzykowski – młodszy z dwóch braci, których geny/ los/ Bóg obdarzyli talentem komiksowym. Już pierwsze prace Janusza zdradzały jego rodzący się charakterystyczny styl (np. komiks w antologii „Człowiek w Probówce”). Wspierał bydgoską gwardię w projekcie komiksu o Solidarności, oraz stworzył znakomitą opowieść w antologii „11/11=Niepodległość”. Komiks „Pewnego razu przy ul. Długiej” (scenariusz, jakże by inaczej, Maciej Jasiński) był zgodnie uznawany za najlepszą pracę z tego zbioru. Wielki talent Janusz potwierdził także rysując bardzo dynamiczny pierwszy tom „Pierwszej brygady” – jednej z niewielu polskich steampunkowych historii komiksowych.

Bardzo dziękujemy!

Binio, Moe... I Biceps

2011-04-08T16:43:00.002+02:00

Łowcy autografów, duzi i mali kolekcjonerzy komiksowych unikatów!!! Przypominamy, że jeżeli ktoś z was ma chrapkę na broszurkę „Binio Bill... I Gwiazdy” (z wieloma cennymi autografami) oraz najnowszy komiks Piotra „Jaszcza” Nowackiego zatytułowany „Moe” (z rysografem) może stać się ich posiadaczem w bardzo prosty sposób. Wystarczy zajrzeć na stronę magazinu „Biceps” i rozwiązać krzyżówkę. Finał zabawy w niedzielę, zatem jest jeszcze dużo czasu na główkowanie. Serdecznie zachęcamy!

Binio Bill i Gwiazdy – Jaszczu, Kurt, Titos2k

2011-04-01T10:17:00.002+02:00

Bohaterami dzisiejszej prezentacji biniowych trybutów są trzej artyści, których grafiki szczęśliwie znalazły się na stronach broszurki „Binio Bill... I Gwiazdy” Szczęśliwie, bo są bez wątpienia jej bardzo cennymi składnikami a w przypadku Tomka Zycha, określenie „szczęśliwie” dotyczy także faktu, że jego praca dotarła do mnie dosłownie w ostatniej chwili.

Piotr „Jaszczu” Nowacki bez cienia wahania odpowiedział na zaproszenie do udziału w publikacji, której pojawienie się na „Bydgoskiej Sobocie z Komiksem” nie było jeszcze w stu procentach pewne. Mało tego, chociaż proponowałem mu wykorzystanie ilustracji, którą narysował jeszcze w 2009 roku (a oryginał podarował firmie BB Team), Piotrek odpisał: „Na rzecz tak znakomitej publikacji przygotuję z przyjemnością nową graficzkę, albo nawet jakąś jednoplanszówkę...” - i jak tu nie kochać tego gościa!

Ilustracja - Piotr „Jaszczu” Nowacki

Plansza z Biniem, którą ostatecznie przesłał, kryła w sobie kolejną niespodziankę! Jak widać na załączonym obrazku, Jaszczu postanowił dać upust swojej kolejnej (poza twórczością J. Wróblewskiego) fascynacji i zaproponował scenkę z ducha i formy bliską innemu znanemu bydgoszczaninowi, Mistrzowi Butenko!

Ilustracja - Kamil „Kurt” Kochański

Do kreski Kamila „Kurta” Kochańskiego „poczułem miętę” od chwili pojawienia się jego plansz na łamach „Produktu” i do dzisiaj z ciekawością wyczekują wszelkich nowinek, które wrzuca na swojego bloga lub do galerii na deviantART. Wielka szkoda, że Kurt trochę zaniedbuje branżę komiksową z powodu swojej pracy nad grami dla Pastel Games i filmami animowanymi (m.in. „Jeż Jerzy”), ale taki to już jest los, komiksiarzy. Pomysł by na jego grafice Binio Bill wystąpił razem z zombiakami kupiłem w ciemno i z wielkim entuzjazmem. I stało się, efekt jest po prostu świetny!

Ilustracja - Tomek „Titos2K” Zych

Last but not least, w dzisiejszym odcinku „tańca z gwiazdami” jest Tomek Zych, dobrze znany jako Titos2k. Jak już wspomniałem Binio w wykonaniu Tomka załapał się na publikację w broszurce dosłownie rzutem na taśmę. Bardzo nas to ucieszyło, bo w ten sposób dostaliśmy słodziutki, lemoniadowy, nasycony kolorami obrazek... Dokładnie w tym charakterystycznym, cartoonowym stylu, do jakiego już zdążył nas przyzwyczaić. Zerknijcie sobie koniecznie na galerię rysunków i projektów Tomka, bo jest, czym oko nacieszyć.

Bardzo dziękujemy!

Binio Bill i Gwiazdy – Krl, Śledziu, Graphicus

2011-03-25T15:52:00.003+01:00

Do najbardziej udanych akcentów tegorocznej Bydgoskiej Soboty z Komiksem można zaliczyć publikację broszury „Binio Bill... I Gwiazdy”. Papierowa emanacja naszego cyklu rozchodziła się jak ciepłe bułeczki, ale oczywiście nie wszyscy chętni będą mogli ją zdobyć.

Ruszamy, zatem z prezentacją kolejnych trybutowych ilustracji i by nazbyt nie dręczyć wszystkich zainteresowanych autorów i fanów Binio Billa zdecydowaliśmy się na pokazywanie kilku ilustracji jednocześnie. Dzisiaj przedstawiamy świetne rysunki Karola Kalinowskiego i Michała Śledzińskiego, którymi zdążyli się już pochwalić na swoich poletkach (1, 2). Oba znalazły się w broszurce przygotowanej na BSzK 2011 a grafika Śledzia trafiła nawet na rozkładówkę, bo szkoda nam było radykalnie pomniejszać ilustrację wykonaną tak drobną kreską.

Ilustracja - Karol „Krl” Kalinowski

Czy jest sens pisać choćby skrótową informację o tych twórcach? Chyba nie. Obaj są świetnie znani w komiksowym światku i również poza nim, a jeżeli ktoś naprawdę o nich jeszcze nie słyszał, to i tak lepiej by zapoznał się z tym, co bez trudu można znaleźć na ich temat w internecie. Blogi KRL`a i Śledzia poprowadzą was do wielu ciekawych miejsc.

Ilustracja - Michał „Śledziu” Śledziński

Autorem kolejnej ilustracji jest Bartek „Graphicus” Kuczyński. Bartek rysował Binia z myślą o naszej publikacji, ale niestety nie udało nam się zgrać w odpowiednim czasie, dlatego Jego hołd dla Mistrza Wróblewskiego i jego sztandarowej postaci w niej się nie znalazł.

Ilustracja - Bartek „Graphicus” Kuczyński

Informacje o Graphicusie można znaleźć na jego blogach: Arctic, Miejsce na poddaszu oraz na Graphicusowej Stronie Komiksowej. Bartek jest absolwentem Akademii Medycznej w Poznaniu i już w trakcie studiów publikował swoje rysunki w uczelnianym pisemku. Chociaż rysowanie nie jest Jego zawodem, coraz częściej możemy spotkać jego prace w różnych publikacjach komiksowych.

Bardzo dziękujemy, Panowie!

20 - lecie „Awantury” - Podsumowanie

2011-03-24T23:27:00.000+01:00

Po kilku tygodniach wspomnień na temat magazynu „Awantura” nadszedł czas na ich podsumowanie.

Na trzon akcji „Awantura” składają się cztery główne artykuły, traktujące o historii magazynu oraz odsłaniające nieznane do tej pory materiały związane z pismem:

   * Historia „Awantury”

   * 20-lecie „Awantury”: część druga

   * „Awantura”: nieznane przygody

   * „Awantura”: post scriptum

Powyższe artykuły były równocześnie publikowane na Alei Komiksu i na naszym blogu, w cyklu „20-lecie „Awantury” (1, 2, 3, 4). Tutaj pojawiły się także dodatkowe materiały: cudem odnaleziony po latach pasek Sławomira Jezierskiego oraz artykuł „20-lecie „Awantury” - Okiem fana”.

Co więcej, kolejny „Awanturnik”, czyli Krzysztof Różański opublikował obszerne wspomnienia z czasów magazynu. Warto też rzucić okiem na ten oraz ten wpis z jego bloga, a także na wpis z bloga Andrzeja Janickiego - w każdym z nich znajdziemy kolejne grafiki oraz ciekawostki związane z „Awanturą”.

Nie oznacza to końca tematu „Awantury”. Już za jakiś czas, w momencie, którego się nie spodziewacie, ogłosimy kolejne niespodzianki związane z magazynem.

Karol Wiśniewski, współpraca Andrzej Janicki

BSzK 2011 - Zdjęcia

2011-03-24T11:21:00.000+01:00

Druga Bydgoska Sobota z Komiksem dobiegła końca. Przyciągnęła więcej osób niż ubiegłoroczna, były stoiska komiksowe, wystawy, spotkania, liczne konkursy. Każdy, kto przybył na pewno był zadowolony. No i wrócił do domu z broszurką „Binio Bill... i Gwiazdy”.

Bydgoszcz już przygotowuje się do przyjęcia gości w przyszłym roku, a tymczasem relacja z tego, co się działo w sobotę 19 marca.


Pierwsi goście zjawili się na długo przed uroczystym otwarciem imprezy. Na pierwszym planie Andrzej Nowakowski oraz Andrzej Janicki. W tle wystawę ogląda Bartek Kurc.

Na małym zdjęciu na pierwszym planie, które trzymają ręce Witka Tkaczyka, syn Macieja Jasińskiego, który skończył już pierwszy miesiąc.

I początek warsztatów rysunku – Janusz Wyrzykowski tłumaczy, o co w tym komiksie chodzi.

Jacek Przybylski i Andrzej Janicki w konkursie, kto pierwszy mrugnie.

Przegrał Jacek i za karę pozował na tle swoich prac.

Gości na imprezie przybywało.

Pojawił się też sklep komiksowy Incal z najnowszymi komiksami.

tworzeniu komiksów nie liczy się wiek, ale pasja.

To zdjęcie jest umieszczone w relacji tylko dla dziewczyny po prawej stronie.

Na pierwszym planie Wojtek Obremski autor książki o komiksie oraz Włodzimierz Podczaski scenarzysta i wydawca komiksowy z Inowrocławia. W tle obok wystawy grupa pierwszoklasistów.

Na pierwszym planie jeden z największych bydgoskich fanów twórczości Jerzego Wróblewskiego. Pojawia się na wszystkich imprezach.

I Jacek Michalski na tle swoich komiksów.

Warsztaty trwają.

Ta historia naprawdę daje do myślenia.


I warsztaty dobiegają końca.

Jeden z licznych konkursów prowadzony przez główną organizatorkę imprezy Aleksandrę Garbowską z Urzędu Miasta Bydgoszczy.

A to już wykład prof. Piotra Zwierzchowskiego na temat komiksu historycznego.

Jacek Przybylski i Łukasz Ciaciuch rozmawiali zapewne o ożywieniu magazynu „Kontra”. Dotarł też Krzysztof Wyrzykowski z rodziną (poza kadrem).

Krzysztof Trystuła, który rysuje obecnie komiks o Heweliuszu. W tle Krzysztof Wyrzykowski.

A to Śledziu – nie wiemy, o czym myśli.

Łukasz Ciaciuch rysował fanom Żbika.

A Jacek Michalski Zawiszę Czarnego z albumu, który rysuje od długiego czasu.

Pani Aleksandra wciąż rozdaje nagrody.

Niestrudzeni łowcy komiksowych nagród.

Jak się tworzyło paski do „Dziennika Wieczornego” - spotkanie z Andrzejem Nowakowskim i Andrzejem Białoszyckim prowadzi Marcin Jaworski.

A tu Andrzej Nowakowski podpisuje komiksy fanom.

Także Dariusz „Pała” Palinowski nie tracił czasu.

A to już początek imprezy w „Węgliszku”.

Andrzej Janicki, Anetta Drogowska, Roman Maciejewski... I pierwsze piwo.

Oraz Jacek Michalski, Jacek Przybylski i Jacek YSTAD Jastrzębski... Które to już było piwo?

Pozdrowienia od Dariusza „Pały” Palinowskiego.

Zoom

Było naprawdę miło. Dziękujemy wszystkim za udział w Bydgoskiej Sobocie z Komiksem i zapraszamy w przyszłym roku!

BSzK 2011 - Focus Mall

2011-03-11T20:37:00.001+01:00

Dziś w największym w Bydgoszczy centrum handlowym otwarto wystawę plansz komiksowych. Jest to przedsmak tego, co będzie się działo już za tydzień podczas Bydgoskiej Soboty z Komiksem oraz reklama imprezy wśród tysięcy bydgoszczan, którzy codziennie odwiedzają centrum handlowe Focus Mall. Wystawę można obejrzeć na zdjęciach zrobionych przez Macieja Jasińskiego. Informacje na ten można znaleźć także w dzisiejszym, bydgoskim wydaniu „Gazety Wyborczej”.

20 - lecie „Awantury” - Post scriptum

2011-03-10T15:38:00.004+01:00

Niejednokrotnie zastanawialiśmy się, co by było gdyby „Awantura” nie upadła w 1991 roku z powodu zawirowań z właścicielami magazynu, o którym to wspomnieliśmy w poprzednich artykułach. Są osoby, które twierdzą, że dalsza działalność magazynu, byłaby i tak niewielkim epizodem w historii polskiego komiksu.

Przyjrzyjmy się jednak nazwiskom osób, które były z „Awanturą” związane: Birek, Janicki, Maciejewski, Marciniak, Michalski, Różański, Szyłak, Tkaczyk. Dodajmy tych, którzy mieli szansę dołączyć do magazynu w następnych numerach: Truściński, Mazur, Jezierski...

Powyższe nazwiska zna każdy fan polskiego komiksu. To właśnie te osoby wywarły niebagatelny wpływ na nasze komiksowe lata 90. Mamy przed sobą: rysowników, scenarzystów, publicystów, redaktorów, organizatorów i popularyzatorów komiksu. Nie sposób zliczyć ile stron komiku powstało na wskutek ich pracy lub z inicjatywy.

A wszyscy oni spotkali się w jednym magazynie na początku lat 90 - tych. Czyż może być, więc lepsza rekomendacja dla „Awantury”? Być może, zatem „Awantura” miałaby wielką szansę pozostawić po sobie znacznie ważniejszy ślad w polskim komiksie?

Znakomita większość autorów i współpracowników „Awantury”, choć minęło dwadzieścia lat, wciąż jest obecna na komiksowej arenie. Spójrzmy na zarys ich dotychczasowego dorobku.

Wojciech Birek - Niestety, dla tego autora rysowanie komiksów stało się zajęciem czysto hobbystycznym. Komiksową pasję realizuje znakomicie jako tłumacz komiksów francuskojęzycznych, publicysta i pracownik naukowy Uniwersytetu Rzeszowskiego. W 2004 roku za pracę „Główne problemy teorii komiksu” uzyskał tytuł doktorski z zakresu teorii literatury. Pisał scenariusze komiksowe m.in. do serii „Strażnicy Orlego Pióra” nieistniejącego już wydawnictwa „Mandragora”. Jest jurorem i stałym współpracownikiem MFKiG w Łodzi.

Andrzej Janicki - Publikował w wielu czasopismach komiksowych, fantastycznych, komputerowych i prasie codziennej. Podejmował wraz z kolegami ze „Studia Komiks Polski” próby utworzenia kolejnych pism komiksowych. Znalazł się także w gronie założycieli i autorów magazynu „Produkt”. Przez kilka lat związany z wydawnictwem „Czarny Kruk” jako grafik i ilustrator. Autor plakatów, projektów okładek, rysunków satyrycznych. Współautor albumów: „Solidarność 25 lat: Nadzieja zwykłych ludzi”, „1981: Kopalnia wujek”, „11/11 – Niepodległość”. Aktywnie uczestniczy w zachowaniu pamięci o Jerzym Wróblewskim i przywróceniu czytelnikom jego twórczości.

Jacek Michalski – Najbardziej doświadczony rysownik w zespole „Awantury” związał się z komiksem i ilustracją na dobre. Publikował w wielu magazynach komiksowych, wykonywał różnorodne projekty graficzne. Pokazał bardzo szeroki zakres możliwości rysunkowych od opowieści przeznaczonych dla dzieci, fantastycznych i sensacyjnych po... Erotyczne: „Obywatel w palącej potrzebie” i „Obywatele w miłosnych uściskach” do scenariuszy Jerzego Szyłaka. W ostatnich latach odnalazł się w komiksach o tematyce historycznej: „Solidarność - 25 lat. Nadzieja zwykłych ludzi”, „1956: Poznański Czerwiec”, „1981: Kopalnia Wujek”, „11/11 – Niepodległość”, „Powstanie Wielkopolskie...”, „1940 Katyń - Zbrodnia na nieludzkiej ziemi” i wygląda na to, że z podobnymi projektami wiąże swą najbliższą przyszłość w komiksie. Pracował jako twórca konceptów do gry komputerowej w firmie, „Flying Fish Works”.

Roman Maciejewski - W ubiegłym roku opublikował komiks „Hexus”, narysowany jeszcze w latach 1993 - 97. Był to jednak całkowity przypadek. Maciejewski porzucił rysowanie komiksów, częściej zajmuje go pisanie m.in. wspomnień z trudnej służby w wojsku. Kolekcjonuje książki historyczne i fantastyczne, pracuje w firmie reklamowej.

Tomasz Marciniak - Nie zajmuje się komiksem tak ochoczo jak kiedyś, ale nadal pisze i publikuje różne materiały m. in. o twórczości Bohdana Butenki. W roku 2010 był honorowym gościem „Sympozjum Komiksologicznego” odbywającego się w trakcie MFKiG, choć na samą imprezę nie dotarł. Między innymi z tego powodu, że poświęca się przede wszystkim roli badacza, podróżnika, znawcy Ormian oraz mniejszości etnicznych i narodowych w Polsce.

Krzysztof „Kris” Różański - Od upadku „Awantury”, był aktywny jako ilustrator i twórca komiksów. Na pewien czas oddał się jednak branży reklamowej, gdzie realizował najróżniejsze zadania rysunkowe i projektowe by wreszcie wsiąknąć bardzo mocno w świat filmów animowanych. Współpracował i nadal współpracuje z Robertem Turło przy kilku animacjach, zdobywał polskie i zagraniczne nagrody w tej branży. Obecnie pracuje nad autorskimi pomysłami filmowymi, nadal wykonuje zlecenia jako ilustrator i powrócił do rysowania komiksów, czego przykładem jest „Szlag!” - bohater, którego losy możemy śledzić na jednym z blogów Krisa.

Jerzy Szyłak – O dorobku profesora Uniwersytetu Gdańskiego, dr hab. Jerzego Szyłaka można by napisać bardzo dużo. Opublikował wiele scenariuszy, które realizowali zarówno mniej, jak i bardziej znani rysownicy a napisał ich jeszcze więcej. Jest teoretykiem komiksu o wyrobionej marce i autorytecie. Autorem książek poświęconych komiksowi i filmowi, artykułów i recenzji. To tylko skromny fragment Jego CV.

Witold Tkaczyk – Wydawca i redaktor zasłużonego magazynu komiksowego „AQQ”, z wykształcenia architekt i historyk sztuki. Był szefem działu graficznego „Głosu Wielkopolskiego”, publikował w kilku tytułach prasowych w kraju oraz za granicą. Współpracownik i juror MFKiG. Prowadzi wydawnictwo „Zin Zin Press”, które jest prawdziwym potentatem w dziedzinie komiksów historycznych. W 2010 roku został uhonorowany przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Odznaką Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.

Jerzy Wróblewski - Zmarł 10 sierpnia 1991 roku. Pozostawił po sobie ogromną ilość opublikowanych komiksowych plansz, ilustracji, żartów i projektów graficznych. Wiele z jego oryginalnych prac zaginęło wraz z upadającymi państwowymi wydawnictwami lub przepadło w szufladach nieuczciwych prywatnych zleceniodawców. Na szczęście nadal pozostaje do odkrycia spora część jego dorobku i bardzo ciekawa biografia. Nieustannie towarzyszy nam również nadzieja na powtórną publikację niektórych jego historyjek.

Bardzo różnie i niestety w jednym przypadku nawet tragicznie potoczyły się losy i kariery twórców, którzy tylko otarli się o publikację na łamach „Awanatury”.

Sławomir Jezierski - Przez wiele lat z sukcesem publikował ilustracje i komiksy. Zachwycał precyzyjną, bardzo elegancką, cartoonową kreską. Rysowany przez niego „Kic Przystojniak” (scen. Radosław Kleczyński) zdobył wielu fanów, a on sam zyskał opinię profesjonalisty, który nie wiedzieć, dlaczego nie jest jeszcze gwiazdą komiksu w całej Europie. Zupełnie niespodziewanie i z nieznanych przyczyn Jezierski porzucił rysowanie i nie wiadomo, czym się obecnie zajmuje.

Maciej Mazur - Bezapelacyjny zwycięzca konkursu dla młodych rysowników w „Awanturze”. Wszechstronny komiksiarz, ilustrator oraz muzyk. Wymyślił i opublikował serię dowcipnych pasków z żabą w roli głównej pt. „Rechot”, z powodzeniem mierzył się z historią Polski w serii zeszytowej wydawnictwa „Mandragora”, rysował znanego z telewizji wesołego trolla imieniem Hugo, w magazynie poświęconym jego przygodom. Był zaangażowany w próby kontynuacji serii z Kapitanem Żbikiem. Podejmuje również starania o rysowanie komiksów dla francuskich wydawnictw.

Przemysław „Trust” Truściński - Prawdziwa gwiazda polskiej sceny komiksowej. Często chwalony za ogromne możliwości rysunkowe i wyobraźnię, nagradzany za swą pracę, aktywny promotor komiksu w mediach. Niekiedy spotykający się także z krytyką środowiska a nawet złośliwymi komentarzami na komiksowych forach, dotyczącymi jego niektórych publikacji i działań. Bez wątpienia jeden z najciekawszych rysowników komiksu w Polsce, lecz wciąż bez swojego komiksowego „opus magnum”.

Marek Wdziękoński - Miał zadebiutować na okładce szóstego numeru magazynu „Awantury”. Nie zadomowił się jednak na rynku komiksowym. Swoje możliwości prezentował w zaledwie kilku magazynach m.in. w „AQQ” i „Science Fiction”. Współpracował także z „Dziennikiem Bałtyckim” i co jakiś czas objawia się jako ilustrator książek dla dzieci.

Sławomir Wróblewski - Wielu obserwatorów sceny komiksowej wskazywało, że jest jednym z najzdolniejszych rysowników w kraju. Jego kreskę porównywano do Grzegorza Rosińskiego i Hermanna, którego twórczości był wielkim fanem. Komiksów opublikował jednak niewiele. Współpracował z magazynem „Fan”, bywał ilustratorem, prowadził sklepik z zachodnimi komiksami, ale przede wszystkim zapisał się w pamięci jako redaktor prasy komiksowej. Najpierw był to dodatek komiksowy „Boom” w „Tygodniku Bałtyckim” a później samodzielny magazyn komiksowy „Super Boom!”. Sławomir Wróblewski zginął 7 lutego 2007 roku, w wypadku grupy polskich alpinistów na górze Matterhorn, w Alpach Zachodnich.

Andrzej Janicki, współpraca Karol Wiśniewski.

Binio Bill... I Gwiazdy

2011-03-08T11:23:00.006+01:00

To tytuł broszury, która dzięki wsparciu Urzędu Miasta Bydgoszczy pojawi się na tegorocznej Bydgoskiej Sobocie z Komiksem. Otrzyma ją każdy, kto przybędzie do Bydgoszczy na imprezę!

Projekt okładki: Andrzej Janicki - Rysunek: Jerzy Wróblewski

Co znajdziemy w środku? Oczywiście Binio Billa w różnych odsłonach, narysowanego przez kilkunastu autorów: Łukasza Ciaciucha, Andrzeja Janickiego, Karola „KRL-a” Kalinowskiego, Szymona Kaźmierczaka, Kamila „Kurta” Kochańskiego, Jacka Michalskiego, Piotra „Jaszczu” Nowackiego, Dariusza „Pałę” Palinowskiego, Jacka Przybylskiego, Krzysztofa „Krisa” Różańskiego, Michała „Śledzia” Śledzińskiego, Krzysztofa Trystułę, Janusza Wyrzykowskiego, Tomasza Zycha.

Bardzo się cieszymy, że cykl „Binio Bill i Gwiazdy” zaledwie rozpoczęty na blogu będzie miał swoją papierową wersję. Blogową galerię będziemy sukcesywnie uzupełniali o wszystkie nadesłane do nas prace.

Ósmy marca jest oczywiście Dniem Kobiet i z tej okazji życzymy Paniom (zwłaszcza tym, które kochają komiksy) wszystkiego najlepszego. Nie jest to jednak jedyna okazja do świętowania. Nasz znakomity kolega, Jacek Michalski... Obchodzi dzisiaj 47 urodziny!!! Jacku, STO LAT i realizacji wszystkich komiksowych i niekomiksowych marzeń!!!

W ten szczególny dzień przedstawiamy jedną z tych ilustracji, które znalazły się broszurce, autorstwa Jacka Michalskiego.

Ilustracja: Jacek Michalski

W gronie bydgoskich komiksiarzy żartujemy sobie niekiedy, że wykreowana przez Jerzego Wróblewskiego tradycja nakazuje nam popełnić jakiś komiksowy western. Jacek Michalski, dzisiejsza Gwiazda naszego cyklu, kilkukrotnie inspirował się światem dzikiego zachodu. Western był jednym z częstych tematów historyjek, które rysował długopisem w szkolnych zeszytach, ale i znacznie później m.in. w trakcie służby wojskowej, gdzie powstawał „Roy”, regularnie wywieszany na gazetce ściennej i opublikowany ostatecznie w 1989 roku (wyd. Akar). Wpływ westernowej stylistyki można bez wysiłku odnaleźć również w innych komiksach Jacka Michalskiego.

20 - lecie „Awantury” - Okiem fana

2011-03-03T13:08:00.001+01:00

Ilustracja: Marcin Chudzik

Piątka zapaleńców postanowiła zmienić szare, zacofane i bardzo dalekie od ich wyobrażeń oblicze polskiego komiksu na wzór tego, którym zachwyciła się po lekturze zachodnich magazynów i albumów komiksowych. Z numeru na numer „Awantura” krzepła i stawała się rozpoznawalna na polskim rynku. Rozwój był widoczny i co potwierdza się w zapowiedziach redakcji, zmierzał w bardzo słusznym kierunku. Niestety, rysownicy nie mieli szczęścia do sponsorów. Ukazały się tylko cztery numery pisma. O narodzinach „Awantury” i ciekawostkach związanych z magazynem mogliśmy poczytać w kilku odsłonach - wspomnieniach, napisanych przez Andrzeja Janickiego, Karola Wiśniewskiego i Krzysztofa Różańskiego (na jego własnym blogu). Ja, chciałbym zwrócić uwagę na historię, która się działa obok.

W 1990 r. George Bush (senior), rozprawiał się na irackiej pustyni z polskimi czołgami należącymi do Saddama Husajna. Trwała wojna o Kuwejt. Była to pierwsza wojna (operacje „Pustynna Burza”, „Pustynny Miecz” i „Nagły Grom”) relacjonowana na żywo przez najważniejsze telewizje świata. Wojska koalicyjne pokonały złego dyktatora wiosną 1991 r.

Tymczasem w Polsce, jesienią 1991 roku magazyn „Awantura” zakończył swój prasowy żywot. Poza tym - Milicja była już Policją, zamykano zakłady pracy, przedszkola, szkoły zakładowe a tuż obok, zupełnie niespodziewanie rodziły się ogromne fortuny. Prezydent RP, Lech Wałęsa miał swoją „Wojnę na górze” i wyrzucał z kraju radzieckie wojska. W kinach triumfowały oskarowe filmy: „Tańczący z wilkami” Kevina Costnera i świetny „Dick Tracy” Warrena Beatty. W tym roku był jeszcze niezniszczalny „Kevin sam w domu”, „Wojownicze Żółwie Ninja”, „Pamięć absolutna”... A wśród krajowych produkcji straszył (niskim poziomem) „Powrót Wilczycy” Marka Piestraka i całkiem realną grozą „Korczak” Andrzeja Wajdy. Wielki marsz ku sławie rozpoczął również Andrzej Sapkowski, publikując pierwszy zbiór opowiadań o „Wiedźminie”.

Nasz, wygłodzony przez lata, rodzimy rynek komiksów żarłocznie pochłaniał przygody „Thorgala” i „Szninkiela” spółki Van Hamme - Rosiński, „Wieczną wojnę” Haldemana i Marvano, „Asteriksa” Goscinnego i Uderzo, Batmana w „Zabójczym żarcie” Alana Moora i Briana Bollanda...

Młode wilki z Bydgoszczy (i nie tylko), też starały się mocno kąsać czytelników. Do dziś zwraca uwagę szata graficzna „Awantury”, chociaż dwadzieścia lat temu nie było mowy o komputerowym składzie, a redaktorzy korzystali jedynie ze swoich manualnych zdolności. Pismo miało lakierowaną okładkę, dobry papier, (który nie pożółkł mimo upływu 20 lat). Strony są solidnie spięte nie wylatują, jak to ma miejsce m.in. we współczesnych wydaniach miesięcznika „Star Wars”. Dzięki takim osobom jak: Jerzy Szyłak, Witold Tkaczyk, Tomasz Marciniak, mocną stroną pisma była również publicystyka przybliżająca polskim czytelnikom świat komiksu zachodniego.

A jak same historie? Bez fajerwerków, ale bronią się do dzisiaj. W warstwie graficznej, najgorzej prezentuje się wykonana pospieszną, nazbyt szkicową kreską „Księga przejść” Romana Maciejewskiego. Ciekawie rozwijało się milutkie fantasy Krzysztofa Różańskiego „Oxana”, (w trzecim numerze możemy podziwiać tytułową heroinę w kąpieli:). Tu jednak można się czepiać koloru i mało odważnej kreski. „Polowanie” Witolda Tkaczyka i Andrzeja Janickiego rozgrywające się po wojnie atomowej, robiłoby wrażenie do dziś, gdyby nie zbyt patetyczny język. „Stalowa Twierdza” będąca w całości autorstwa Janickiego, zdradzała jego skłonność do fantastyki typu kosmicznego, która niestety nie cieszy się zainteresowaniem wśród krajowych autorów. Czekałem na większą dawkę tego typu historii. Andrzej Janicki dopiero wypracowywał swoją świetną kreskę. Znakomicie prezentują się wykonane przez niego reklamy pisma, ilustracje i satyryczny obrazek z lwem, na ostatniej okładce trzeciego numeru. W rysunkach A. Janickiego i J. Michalskiego widać wpływ filmów z Arnoldem Schwarzeneggerem i Sylvestrem Stallone. Jacek Michalski szybko zaczął igrać z tradycyjną anatomią i proporcjami postaci w swoich komiksach. W „Samotniku” poszukiwał jeszcze swojego stylu, by w „Conanie...” go znaleźć. Temu rysownikowi odwagi na pewno nie zabrakło. Mięśnie rysowanych przez niego osiłków puchną jak bąble na powierzchni gotującej się zupy. A, że komiksowa zupa nie była za słona, świadczyły pochwalne listy czytelników (mowa o komiksie „Conan & Atala”). Jednak to chyba „Miasto trędowatych” Wojtka Birka wygrałoby ranking popularności. Nie można pominąć komiksu z serii „Binio Bill”, mistrza Jerzego Wróblewskiego, z którym redakcja ledwie rozpoczynała współpracę.

Żal, że przygoda z „Awanturą” trwała tak krótko. Podejrzewam, że teraz, nauczeni doświadczeniem twórcy, poprowadziliby magazyn pewniejszą ręką i zamiast „Awantury” zrobiliby prawdziwą ROZRÓBĘ!

Marcin Chudzik

20 - lecie „Awantury” - Życie jest piękne

2011-02-28T13:14:00.002+01:00

Przerzuciłem kilkanaście starych teczek, takich zwykłych wiązanych, z szarego i białego kartonu. Nie ruszałem ich od lat, ponieważ wydawało mi się, że mniej więcej wiem, co zawierają i nie były to żadne z tych rzeczy, które powinny znajdować się tuż pod ręką. Są świadectwem mojego maniakalnego zbieractwa różnych wycinków prasowych, pożółkłych już zdjęć wyciętych ze starych numerów tygodników „Film” i „Ekran”, mądrości życiowych wyrwanych z magazynów dla kobiet i niezwykle przydatnych informacji zapisanych odręcznie na karteluszkach, jak na przykład słowo ożywiające Golema! W dobie internetu mógłbym się już pozbyć tej makulatury, ale... No, może kiedyś.

W jednej z owych teczek odkryłem kilka egzemplarzy gazetki komiksowej „Boom”, która była częścią „Tygodnika Bałtyckiego” zarządzaną przez Sławomira Wróblewskiego. Sławek nabywał tam doświadczenia w redakcyjnej robocie nim rzucił się na głęboką wodę z własnym magazynem komiksowym „Super Boom!”. Oprócz tego znalazłem trzy zdjęcia wycięte z czasopism, a na nich: posągowy Yul Brynner, młoda i śliczna Nastassja Kinski oraz scena z westernu „Silverado”. Ponadto odbitkę ksero mojego rysunku, który słusznie pozostawał w ukryciu od 1992 roku oraz... „Życie jest piękne” - pasek Sławomira Jezierskiego narysowany dla „Awantury”, oryginał! Tak, to ten sam pasek, o którym wspominaliśmy z Karolem Wiśniewski w drugiej części wspomnień o magazynie, uznany przeze mnie za bezpowrotnie stracony dla potomnych. Przez chwilę byłem bardzo szczęśliwym człowiekiem i teraz mogę się podzielić tą radością z fanami kreski Sławka Jezierskiego. Pasek nie był publikowany w magazynie i nie bardzo pamiętam, w którym numerze miał być zamieszczony. Nieważne, odnalazł się...

20 - lecie „Awantury” - część trzecia

2011-02-24T13:21:00.005+01:00

Gwałtowny koniec „Awantury” postawił jej czytelników w sytuacji nie do pozazdroszczenia. Rozpacz tym większa, że następne odcinki przygód ich ulubionych bohaterów zostały w większości już narysowane – po prostu przestał istnieć magazyn, w którym można by je opublikować. Przez pewien czas zarówno redaktorzy, jak i czytelnicy żywili nadzieję, że „Awantura” jeszcze się odrodzi, w tej lub innej formie, niestety, życie potoczyło się swoim własnym torem.

Paradoksalnie jednak właśnie dzięki temu mamy niesamowitą przyjemność pokazać wam w większości nieznane do tej pory komiksy, które ukazać się miały w „Awanturze” z numerem 5 i tym samym po 20 latach zakończyć kilka komiksowych cyklów.

Wypadałoby zacząć od okładki. Piąty numer miała przyozdobić ilustracja z „Miasta Trędowatych", która niestety, zaginęła w mrokach historii i pomimo naszych starań nie udało się jej odnaleźć. Mamy za to trzeci epizod samego komiksu, który dotychczas nie ukazał się drukiem, a na który można było się natknąć w internecie, z tym, że dzięki uprzejmości Wojciecha Birka prezentujemy go w jakości więcej niż przyzwoitej.

Czytelnicy z pewnością zauważą, iż odcinek trzeci – na co wskazuje fabuła – nie jest odcinkiem ostatnim. Cykl był planowany na osiem epizodów, co miało się przełożyć na 64 strony komiksu z dość mrocznym zakończeniem, którego nie będziemy ujawniać gdyż... No właśnie, może trzeci epizod ukaże się w końcu drukiem, a wraz z nim pozostałe? Stay tuned, jak mawiają za wielką i małą wodą. I jeszcze mała ciekawostka: pierwsze plansze „Miasta Trędowatych” zostały przerysowane przez Macieja Mazura i ukazały się w trzecim numerze „AQQ”.

Miasto Trędowatych, odc 3 - scenariusz i rysunki: Wojciech Birek

Naśladując kolejność, w jakiej zwykle ukazywały się komiksy w „Awanturze”, następny powinien być „Conan & Atala” vel „Drakon & Onea”. I tak właśnie jest! Dzięki uprzejmości Jacka Michalskiego możemy podziwiać trzeci i zarazem ostatni epizod cyklu. Jest on w większości pozbawiony liternictwa, ale jak już wspominaliśmy, ten komiks to adaptacja „Córki lodowego olbrzyma”, więc wystarczy sięgnąć po opowiadanie Roberta E. Howarda, by dopowiedzieć sobie brakujące kwestie. Myślę jednak, że nawet i bez jego lektury śledzenie fabuły nie będzie sprawiało problemów. Przy okazji zwróćmy uwagę jak bardzo śmiała pod względem naturalizmu (zwłaszcza nagości) jest praca Michalskiego oraz jakaż to hollywoodzka gwiazda została „zatrudniona” do roli Atalii/ Onei.

Drakon & Onea, odc. 3 - scen. A.Janicki, rys. J. Michalski

Nadszedł czas na „Stalową Twierdzę” Andrzeja Janickiego. Niestety, niewiele zachowało się z ambitnego cyklu sf, który był planowany, na co najmniej kilka epizodów. Fabułę tej opowieści można by nieco przyrównać do słynnego „Avatara” - Jamesa Camerona, bowiem przewodnia intryga dotyczyła starcia dwóch obcych cywilizacji.

Stalowa Twierdza, odc. 2 (plansz i projekt postaci) - scenariusz i rysunki: A. Janicki

Do końca „Oxany” Krzyszofa Różańskiego został tylko jeden epizod. Szczęściem w nieszczęściu, zdołał dotrwać do naszych czasów w wersji czarno-białej. Autor planował kontynuację tej fabuły poprzez stworzenie własnego „uniwersum” osadzonego w świecie Oxany, gdzie mógłby swobodnie podróżować od bohatera do bohatera i od tematu do tematu. Zamysł jednak nie został zrealizowany.

Oxana, odc. 5 - scenariusz i rysunki: Krzysztof Różański

Na zakończenie prezentujemy piąty epizod „Księgi Przejść” w wersji czarno-białej. Jest to ostatnia zachowana część cyklu, który był prawdopodobnie planowany w objętości albumowej. Można, więc wnioskować, że do finału zabrakło jakichś 2-3 epizodów.

Księga Przejść, odc. 5 - scenariusz i rysunki: Roman Maciejewski

W piątej „Awanturze” miał się ukazać także drugi epizod „Śladami Kida Walkera”. Co miało nastąpić potem? Plany „Awanturników” sięgały daleko naprzód. W szóstym numerze nastąpić miała publikacja sześcioplanszowego komiksu Macieja Mazura (rys.) i Janusza Jarosza (scen.) pt. „Haianord” nagrodzonego w konkursie „Awantury”. Gotowy do druku (z kolorami Tomasza Piorunowskiego) był „Kandydat” Przemysława Truścińskiego, później opublikowany w „Super Boom” 3/93 oraz „Komiks Forum” numer 2. Co ciekawe, były także plany publikacji czeskiego komiksu „Arnal” autorstwa K. Saudka – dwie jego ilustracje pojawiły się w trzeciej „Awanturze”. W kwestiach publicystyki – na publikację czekał tekst Jerzego Szyłaka, którego tematem był Philippe „Caza” Cazaumayou, oraz artykuły Tomasza Marciniaka.

Dalsze „awanturnicze” plany Andrzej Janicki po części odsłonił w artykule „20 - lecie „Awantury” - część druga”. Można tam zobaczyć m.in. okładkę Marka Wdziękońskiego do szóstego numeru magazynu, a także przeczytać o „Gladiatorze” (niezrealizowanym komiksie sf Michalskiego), który miał mieć swoją premierę właśnie w szóstym numerze. Poza tym Krzysztof Różański wspomina, że oprócz planów dotyczących „Oxany” chciał narysować jakiś szort, miały powstać kolejne odcinki „Miasta Trędowatych”, „Stalowej Twierdzy”, „Księgi Przejść”.

Mamy nadzieję, że w dzisiejszym odcinku wspomnień o „Awanturze” fala nostalgii poniosła was prosto do początków lat 90-tych. Na otarcie ewentualnych łez mamy ilustrację Krzystofa Różańskiego, jaka miała się znaleźć na wewnętrznej części okładki.

Awantura 5, okładka „B” - rysunek: Krzysztof Różański

Karol Wiśniewski, współpraca Andrzej Janicki i pozostali członkowie redakcji magazynu „Awantura”.

BSzK 2011

2011-02-19T10:26:00.005+01:00

„Bydgoska Sobota z Komiksem” to już impreza cykliczna, która dzięki wsparciu i organizacji Urzędu Miasta Bydgoszczy i w tym roku ma do zaoferowania wiele atrakcji.

Miłośnicy klasycznych opowieści komiksowych i parakomiksowych będą mogli spotkać się z Andrzejem Białoszyckim (scenarzystą) i Andrzejem Nowakowskim (rysownikiem), którzy przez wiele lat tworzyli komiksowe opowieści drukowane na łamach „Dziennika Wieczornego”. Spotkaniu będzie towarzyszyła wystawa unikatowych prac z „Dziennika Wieczornego” autorstwa Andrzeja Nowakowskiego i Jerzego Wróblewskiego (przedsmak poniżej).

Ci, którzy zechcą podszkolić swoją kreskę - będą mogli wziąć udział w warsztatach prowadzonych przez Janusza Wyrzykowskiego. Natomiast fani komiksu historycznego będą mogli obejrzeć wystawę prac Jacka Michalskiego i Jacka Przybylskiego, a także spotkać się z autorami. Na wystawie pojawią się między innymi premierowe plansze z komiksu o Zawiszy Czarnym, nad którym pracuje Jacek Michalski.

Spotkamy się ponownie w Akademickiej Przestrzeni Kulturalnej przy Wyższej Szkole Gospodarki, ul. Królowej Jadwigi 14 w Bydgoszczy.

Projekt plakatu - Łukasz Ciaciuch

Program BSzK 2011 - projekt ulotki: Łukasz Ciaciuch

Kolejne szczegóły już wkrótce. Możemy zdradzić jedynie, że w każdy, kto przyjedzie do Bydgoszczy na imprezę otrzyma unikatowy prezent! Więcej na ten temat w przyszłym tygodniu.
Serdecznie zapraszamy!

20 - lecie „Awantury” - część druga

2011-02-17T13:15:00.006+01:00

Po przedstawieniu zarysu historii „Awantury” możemy przystąpić do wyjaśnienia niektórych zagadek, od lat prześladujących uważnych czytelników magazynu. Ujawnimy również kilka ciekawostek z nim związanych, do dzisiaj skrzętnie skrywanych w archiwach redakcji.

Wspominaliśmy już o tym, że siedziby redakcji i wydawcy znajdowały się w dwóch różnych miastach, co teoretycznie miało sprzyjać nieskrępowanemu kształtowaniu oblicza pisma. Kulisy powstawania magazynu nie były jednak wolne od konfliktów z firmą Horus/Artex a bezpośrednio z Krzysztofem Buko, koordynującym współpracę „Awanturników” z wydawcą. Trwały spory o finansowanie redakcji, czyli zakup materiałów, podróże, telefony i prowadzenie korespondencji, wynagrodzenia i współpracę z nowymi rysownikami a przy okazji pierwszego numeru także o angażowanie całej ekipy w dystrybucję paczek z „Awanturą” po różnych miejscach sprzedaży.

Kopia zamówienia, na 3000 egz. pierwszego numeru „Awantury”.

W związku z tym, że pierwszy numer pisma był, w pewnej części, sprzedawany poza siecią „RUCH” powstała ulotka oraz plakat reklamujący nowy tytuł na rynku.

Czarno - biała ulotka (format A5), zawierała wyłącznie skrótową, opisową prezentację zawartości „Awantury” oraz informacje dla dystrybutorów, adres firmy PPUH „Horus” i numer telefonu oddziału handlowego w Bydgoszczy. W rolę przedstawiciela handlowego wcielał się wtedy sam Jacek Michalski, jedyny reprezentant zespołu autorów w zarządzie firmy i to jego ówczesny numer został umieszczony na ulotce.

Plakat prezentował się znacznie ciekawiej, chociaż złośliwcy mówili, że z powodu wykorzystanych na nim kolorów (jaskrawej czerwieni i żółci) przypomina ogłoszenie ostrzegające o rozłożonej trutce na szczury. Autorem plakatu jest Andrzej Janicki, ale projekt wykorzystuje trzy postacie zapożyczone z kadrów Michalskiego, portret dziewczyny jest kopią ilustracji Różańskiego a postać zamknięta w ramce, jest rysunkiem Janickiego. Taką technikę przygotowania plakatu wymusiły warunki druku, potrzeba dopasowania pewnych jego fragmentów. Poza tym alternatywna możliwość złożenia plakatu z kserokopii była kłopotliwa i często nie zapewniała odpowiedniej jakości. Cała ilustracja została podpisana pseudonimem „wagner”, do czego powrócimy za chwilę. Plakat został wydrukowany w dwóch formatach (316x461 oraz A4), na papierze kredowym.

Drukiem ulotki i plakatu zajmował się redaktor techniczny magazynu - Michał Małecki. Nakład jest nieznany.

Pierwszy numer „Awantury” niesie ze sobą kolejną, drobną tajemnicę. Szukając odpowiedniego motywu do zilustrowania premierowej okładki, Janicki wytropił w szkicach Michalskiego, które zawsze w sporej ilości i nieładzie błąkały się po pokoju Jacka, rysunek przedstawiający jakiegoś futurystycznego wojaka, czy może cyborga. Upozowanie postaci, oryginalność konceptu i jej charakter nadawały się znakomicie do zobrazowania profilu i zawartości pisma. W końcu, „Awantura” zamierzała prezentować komiksy dla starszej młodzieży, odważniejsze, no i przede wszystkim z zakresu szeroko pojętej fantastyki. Jacek Michalski do dzisiaj nie lubi powracać do swoich starszych projektów i rysunków, natomiast Janickiego zawsze pociągały te niewykorzystane pomysły. W ten sposób nie pierwszy i nie ostatni szkic Jacka, jak się przekonaliśmy po wieloletniej współpracy tych autorów, trafił na warsztat Andrzeja.

Michalski i Janicki jeszcze trzy razy połączyli swoje rysunkowe siły na łamach magazynu. Druga ilustracja oparta na długopisowym szkicu Jacka Michalskiego została umieszczona na okładce „B” numeru drugiego. Postać jadąca na fantastycznym jednokołowym motocyklu powstała jako rysunek koncepcyjny do albumowego debiutu Michalskiego „Zagadka Metropolii”, w 1989 roku. Także i tym razem pod obrazkiem widnieje podpis „wagner”... Podpis fikcyjnego rysownika wymyślonego na potrzeby opisywania ilustracji wykonanych wspólnie!

Kolejnym przypadkiem współpracy tej dwójki była okładka numeru trzeciego, ta z Conanem. Tutaj Janicki tylko wspomógł Michalskiego podczas kładzenia koloru. Ich ostatnia rysunkowa kooperacja na łamach „Awantury” miała miejsce w numerze czwartym, przy okazji zapowiedzi pierwszego łódzkiego konwentu komiksowego. W tym wypadku Janicki przerobił kadr z wczesnego i niepublikowanego komiksu Michalskiego pt. „Mureno”. Jednak, wymyślonego rysownika o pseudonimie lub nazwisku „wagner” uznano za zbyt pretensjonalnego i pod rysunkiem pojawił się podpis „Studio Komiks Polski”.

Powróćmy do drugiego numeru „Awantury” by wyjaśnić dwie ewidentne pomyłki drukarskie, które przytrafiły się magazynowi podczas niełatwej współpracy z Prasowymi Zakładami Graficznymi w Bydgoszczy. Dodajmy, przy okazji, że PZG przy ul. Dworcowej 13 od dawna już nie istnieją. Pomimo sprawdzenia, naniesienia drobnych poprawek i zatwierdzenia próbnych wydruków, drukarze popełnili błąd na stronach 23 i 24 tego numeru. W pierwszym przypadku kreatywni fachowcy zamienili kolejność łamów tekstu a na następnej stronie dorzucili lustrzane odbicie ilustracji i nagłówka towarzyszących ogłoszeniu konkursu.

Kopia próbnego wydruku strony.

Z drugim numerem pisma wiąże się jeszcze jedna zagadka. Na okładce „D” z ilustracją Andrzeja Janickiego widzimy logo z napisem AIRPRESS, wklejone jakby trochę „przypadkowo”. Otóż jest to „kryptoreklama” narzucona przez wydawcę i wynikająca z jakiegoś nieznanego redakcji porozumienia zawartego z tą funkcjonującą do dzisiaj firmą. Specjalnością firmy AIRPRESS są: sprężarki, instalacje pneumatyczne, narzędzia, agregaty prądotwórcze, zbiorniki osuszacze powietrza, akcesoria pneumatyczne, myjnie wysokociśnieniowe, podnośniki, pistolety lakiernicze, filtry, mikrofiltry...

Ostatniego, czwartego numeru „Awantury” nie dotyczą tajemnice szczególnej wagi. Informacja o tym, że kolory w komiksie „Śladami Kida Walkera”, Jerzego Wróblewskiego wykonała Gabriela Maciejewska, żona Romana jest już znana. Interesująca wydaje się jednak efektowna zapowiedź komiksu „Gladiator” zamieszczona na okładce „D” tegoż numeru. Z okruchów pamięci Andrzeja Janickiego, który wymyślił tę historię wynika, że pierwszy odcinek serii miał się ukazać w numerze szóstym a do rysowania plansz przygotowywał się Jacek Michalski. A jaka to miała być opowieść? No cóż, nie zachował się ani skrawek scenariusza, ale wiadomo, że... Byłby to futurystyczny odpowiednik „Krwawego sportu” z elementami sensacyjnymi, szpiegowskimi. Akcja miała się rozgrywać na ogromnym sztucznym satelicie krążącym wokół Ziemi, który służył jako centrum rozrywek wszelakich i arena widowiskowa w typie Circus Maximus, z inscenizacjami godnymi Nerona. To się nazywa koncept, niemal godny Jodorowskiego!

Redakcja „Awantury” już od pierwszego oficjalnego wyjazdu na prehistoryczny konwent zorganizowany przez Roberta Łysaka poszukiwała nowych współpracowników. Efektem zaciągu poczynionego w 1991 roku, w Kielcach był komiks „Kandydat” Przemka Truścińskiego, który nie doczekał się jednak publikacji w „Awanturze”. Nadrobił to dopiero kilka lat później Sławomir Wróblewski (Cześć Jego Pamięci!) w magazynie „Super Boom!”. Kolejne zabiegi zespołu dotyczyły także innych znakomitych rysowników. W archiwum zachowały się ślady po kontaktach ze Sławomirem Jezierskim i w/w Sławomirem Wróblewskim. Bardzo cenną pamiątką po wymianie korespondencji ze Sławkiem Jezierskim, która na szczęście zachowała się w zbiorach Andrzeja Janickiego, jest oryginalna kartka z życzeniami świątecznymi dla redakcji. Jezierski specjalnie dla „Awantury” narysował także czarno - biały pasek, którego niestety nie udało się odnaleźć.

Kartka z życzeniami od Sławomira Jezierskiego.

Kadr z komiksu S. Wróblewskiego.

Na kolejny nabór autorów „Awanturnicy” wybrali się do Gdańska. W spotkaniu, które miało miejsce w akademiku ASP, przeniesionym później do pobliskiego baru, brało udział wiele osób. W pamięci Janickiego i Różańskiego zachowały się dwa nazwiska: Marek Wdziękoński i Jarosław Wróbel. Współpraca z Jarosławem Wróblem nie wypaliła, bowiem wraz ze świetnym portfolio przedstawił bardzo wysokie wymagania finansowe. Natomiast Marek Wdziękoński sprawiał wrażenie twórcy skorego do współpracy, co udowodnił oferując (na miejscu) dwie ilustracje przygotowane pod kątem „Awantury”. Krzysztof Buko, uczestniczący w tych rozmowach, zdecydował o kupieniu tylko jednej z nich. Janicki i Różański musieli podjąć trudną decyzję. Wybrana ilustracja idealnie pasowała do profilu magazynu, o czym można się przekonać na załączonym obrazku. Czy szósty numer „Awantury” z ilustracją Wdziękońskiego miałby się, czego wstydzić stojąc, na przykład, obok magazynu „Heavy Metal”?

Projekt okładki z ilustracją Marka Wdziękońskiego.

Kończymy przegląd ciekawostek związanych z magazynem. Historia „Awantury” budziła także zainteresowanie po zamknięciu magazynu. Kilkukrotnie na ten temat wypowiadali się Tomasz Marciniak i Andrzej Janicki. Artykuł Janickiego pt. „Cała prawda o Awanturze” został opublikowany w angielskojęzycznym informatorze wydawanym przez Witka Tkaczyka „Comics News Service from Poland”, w 1992 roku, a w październiku 1993 tekst znalazł się także w „dziale komiksowym” prowadzonym przez Tkaczyka na łamach „Głosu Wielkopolskiego”. Artykuł Tomasza Marciniaka „Awantury i wybryki” (z komentarzami Janickiego) był natomiast elementem specjalnego numeru magazynu „Komiks Forum” - październik 1996, poświęconego Studiu Komiks Polski.

Andrzej Janicki, współpraca - Karol Wiśniewski.

20 - lecie „Awantury” - część pierwsza

2011-02-10T13:58:00.009+01:00

Czym była „Awantura”? W największym skrócie: był to magazyn komiksowy, wychodzący w Polsce w latach 1990-1991, prezentujący polskie komiksy. Ukazały się cztery numery, po czym pismo upadło, choć nie z powodu braku czytelników. Z uwagi na niedawną rocznicę 20-lecie powstania magazynu chcielibyśmy przybliżyć jego historię i dorobek, a także wyciągnąć z rękawa nasze asy: niepublikowane do tej pory materiały związane z pismem.

Licząc, że przyciągnęliśmy waszą uwagę, ponownie zadajemy pytanie, „Czym była „Awantura”, tym razem udzielając znacznie dłuższej odpowiedzi...

U schyłku lat 80. do głosu dochodziło nowe pokolenie polskich komiksiarzy: rysowników, scenarzystów oraz publicystów. Rychło okazało się, że choć są grupą liczną, to jednocześnie ich głos może w ogóle nie być usłyszany. Brakowało, bowiem magazynu komiksowego, gdzie mogliby publikować swoje prace. Praktycznie jedyny stały periodyk komiksowy, czyli „Komiks-Fantastyka” (później lepiej znany jako „Komiks”) czynił to sporadycznie, inne czasopisma np. „Świat Młodych” nie akceptowały żadnych „ostrzejszych” komiksów.

Jak się potem okazało, kluczowy okazał się rok 1990, gdy w odstępie niewielkiego przedziału czasu powstały dwa magazyny, które postanowiły postawić wyłącznie na polski komiks: „Fan” (znany też jako "Komiks Fan" lub "Fan Komiks") i „Awantura”. „Fan” - być może nieświadomie - zaprezentował historie skierowane do młodszego czytelnika, łagodniejsze zarówno w formie jak i w treści. Pismo, które przetrwało 3 numery, pamięta się głównie z racji niedokończonego komiksu („Zbyt długa Jesień”) duetu Szyłak/Jezierski oraz publikacji jednej nowelki autorstwa Jerzego Skarżyńskiego.

„Awantura” natomiast pokazała pazury nowej fali polskiego komiksu. Historia powstania magazynu rozpoczyna się w grudniu 1988 r., wraz z momentem powstania Studia Komiks Polski, spółki zawiązanej przez miłośników i twórców komiksu w składzie: Tomasz Marciniak, Andrzej Janicki, Roman Maciejewski, Jacek Michalski oraz Krzysztof Różański. SKP przybrało formę spółki z o.o., której głównym celem było wydawanie własnego magazynu komiksowego oraz propagowanie komiksu przez publikacje, warsztaty, wystawy itp. W ten sposób SKP stało się najprawdopodobniej pierwszą w Europie Wschodniej firmą mającą zajmować się wyłącznie komiksem.

Jak każde przedsięwzięcie tworzone przez małe grupki zapaleńców, również i to nie narzekało na nadmiar funduszy koniecznych do prowadzenia profesjonalnej działalności. Długie poszukiwania inwestora i wydawcy (pukano m.in. do wrót firmy Baltica, która planowała swój własny magazyn komiksowy) nie były zbyt owocne, acz w międzyczasie nawiązano wiele kontaktów w środowisku komiksowym. Niezbyt optymistyczna sytuacja zmieniła się niespodziewanie po przypadkowym spotkaniu Tomasza Marciniaka i Krzysztofa Buko w Chełmnie, rodzinnym mieście T. Marciniaka. Buko skontaktował SKP z kilkoma biznesmenami z Chełmna i udało się przekonać ich, aby zaryzykowali swoje pieniądze, wydając magazyn pod szyldem specjalnie w tym celu powstałej spółki Horus. W ten sposób narodził się magazyn „Awantura” z Andrzejem Janickim jako red. naczelnym. W ramach ciekawostki: nazwa czasopisma została wymyślona podczas burzy mózgów mającej miejsce w mieszkaniu Jacka Michalskiego - podczas niej pod uwagę brane były również tytuły „Adventure” oraz „Avanti”(!). Logo pisma oraz winietę zaprojektował Krzysztof Różański.

Początki magazynu były słodko-gorzkie. Z jednej strony zrealizowano wielkie marzenie SKP: powołano do życia magazyn publikujący wyłącznie komiksy polskich autorów. Krzepiąca była również pełna niezależność redakcji, której dano wolną rękę w kształtowaniu formuły pisma i doborze prac. Redaktorem technicznym pisma został Michał Małecki, doświadczony drukarz, zajmujący się wyłącznie kwestiami dot. druku magazynu.

Oczywiście była też i druga strona medalu. Samo tworzenie pisma komiksowego w latach 1990-1991 wymagało o wiele więcej trudu i cierpliwości niż dzisiaj – nie tylko z powodu braku komputerowego składu. „Awantura” powstawała praktycznie w domowych warunkach, chałupniczymi metodami, które najlepiej podsumowuje Różański wspominając: „klej, nożyczki, ksero i literki wyciskane z foliowych wzorników, były naszą bronią”. Do tego dochodziła konieczność zajmowania się sprawami administracyjnymi oraz dystrybucją. Dodajmy, że siedziba wydawnictwa znajdowała się w Chełmnie, ale całość prac nad pismem i spotkania redakcyjne miały miejsce w Bydgoszczy (głównie w mieszkaniu Michalskiego), gdzie mieszkała cała redakcja za wyjątkiem Marciniaka, który studiował i mieszkał w Toruniu.

Wysiłki, SKP przyniosły jednak efekty. Pierwszy numer ukazał się w grudniu 1990 r. Liczył 36 stron, z czego połowa była w kolorze. Zawierał cztery komiksy, pierwszą część cyklów „Księga Przejść” Romana Maciejewskiego oraz „Oxana” Krzysztofa Różańskiego, komiksową nowelkę „Marzenie” Andrzeja Janickiego, i pierwszą (z dwóch) części „Samotnika” Jacka Michalskiego. Wszystkie komiksy obracały się w elementach fantasy i SF.

Całość dopełniał artykuł Jerzego Szyłaka o francuskim artyście znanym jako Philippe Druillet. Warto też wspomnieć o konkursie, w którym w zamian za kupon wycięty z pisma można było wygrać odtwarzacz video (niezły rarytas jak na tamte czasy). Wspominam o tym, gdyż zwycięzca owego konkursu faktycznie nagrodę swoją otrzymał, o co w dobie błyskawicznego powstawania i upadania różnych magazynów (ktoś pamięta magazyn „Miliarder”?), nie było wcale łatwo.

Co ciekawe, w pierwszym numerze brak było wstępniaka obwieszczającego czytelnikom „Oto jesteśmy. Redakcja”. Wstępniaków odredakcyjnych próżno szukać też w następnych numerach, zamiast nich, obok stopki, umieszczane były natomiast cytaty teoretyków i artystów komiksowych na temat tegoż medium.

Numer drugi zawierał kontynuacje „Księgi Przejść” oraz „Oxany” jak i ostatnią część „Samotnika”. Proporcje między częścią kolorową, a czarno-białą zostały zachowane, dział publicystyczny tym razem reprezentował Edward Owczarek z artykułem na temat opowiadania obrazem. Równocześnie ogłoszono także konkurs dla rysowników, scenarzystów oraz publicystów i zapowiedziano start listy przebojów komiksowych.

Gwoli ciekawostki, okładka Jacka Michalskiego do drugiego numeru była malowana farbami olejnymi, na dużej płycie pilśniowej. Powstawała w małym pokoiku autora, na wskutek czego ten zatruł się oparami farb i terpentyny. Ponoć do dzisiaj nie tknął farb olejnych.

Pierwsze dwa numery można w zasadzie uznać za przymiarkę do formuły „Awantury”, która nastąpiła wraz z numerem trzecim. Już okładka z Conanem w pozie bojowej pokazuje, że z „Awanturą” nie ma żartów. W środku magazyn nie dość, że przytył do 48 stron w całości w kolorze, to i same komiksy zyskały na jakości. Kolorowy pochód rozpoczyna pierwszy epizod „Miasta Trędowatych” Wojciecha Birka, niechybnie efekt fascynacji autora frankofońskim komiksem przygodowym. Fascynacji przynoszącej bardzo dobre efekty – o ile graficznie komiks mógłby być ciut lepszy, to scenariusz to tej pory wywiera bardzo pozytywne wrażenie, wręcz zachęca do dokończenia cyklu.

Następnie mamy do czynienia z nowelką SF „Polowanie” w post-apokaliptycznych klimatach, duetu Tkaczyk (scenariusz) & Janicki (rysunek), równie sprawnie narysowaną, co opowiedzianą. W pierwotnej wersji komiks narysował sam Witold Tkaczyk już w 1989, wersja z „Awantury” została poddana adaptacji przez Janickiego. Dodam, że wersja Tkaczyka ukazała się ostatecznie drukiem w „AQQ” 31 (2004 r.).

„Conan & Atala” to z kolei pierwszy epizod komiksu oparty na motywach opowiadania Roberta E. Howarda, pt. „Córka lodowego olbrzyma”. Miejscami oparty dość luźno, gdyż zamiast skrócenia prozy Howarda, duet Janicki/Michalski rozszerzył opowieść o własne pomysły. W rezultacie tego zamiast adaptacji-kalki wyszła bardzo zgrabna opowieść, którą i znający „Córkę...” przeczyta z przyjemnością, zwłaszcza, że w pierwszym epizodzie Michalski naprawdę pokazuje, co potrafi. Dodam jeszcze, że komiks momentami jest dość naturalistyczny: brutalny, krwawy i bez listków figowych.

„Awantura”, bowiem, to produkt dla prawdziwych mężczyzn (broń Boże „komiks dla prawdziwych mężczyzn”), których z pewnością zainteresował kolejny epizod „Oxany”, z dość ponętną główną bohaterką. Całości dopełnia trzecia część „Księgi Przejść”, która wyraźnie się rozkręciła po dwóch „wstępnych” epizodach oraz całostronicowa komiksowa ilustracja duetu Szyłak/Janicki.

Także i dział publicystyczny zyskał na objętości. Witold Tkaczyk relacjonował Międzynarodowe Targi Książki w Goeteborgu, a raczej ich komiksową część – COMICS `90. Z kolei Tomasz Marciniak opowiedział o swojej wizycie na I Czechosłowackim Dniu Komiksu (listopad 1990 r.). Poniżej zanotowano także, że 2 lutego 1991 roku odbył się pierwszy Konwent Twórców Komiksu w Kielcach, z którego powstało przyszłe MFK, a od 2008 roku również „iG”.

Korzystając z tematu do wspominek, zamieszczam także i pierwsze notowanie Komiksowej Listy Przebojów z tegoż numeru wraz, z którą Andrzej Janicki zamieścił dłuższy komentarz na temat stanu rynku komiksowego.

1. Thorgal: Czarna Galera
2. Hugo: Błękitna Perła
3. Wieczna Wojna
4. Thorgal: Wilczyca
5. Binio Bill: Skarb Pajutów
6. Batman: Zabójczy Żart
7. Kajko i Kokosz: Mirmił w opałach
8. Szninkiel
9. Onna
10. Dwie podróże Guliwera

Prawda, że ciekawe? Gdyby przejrzeć półki sklepów komiksowych okazałoby się, że można kupić to samo, co w roku 1991, przy tak samo skaczących w górę cenach. To żart oczywiście... Zauważę, że o ile o Binio Billu pamięć jest żywa do dzisiaj, to mało, kto już pamięta o wcale niezłych „Dwóch Podróżach Guliwera” Muldyńskiego i Pawlaka. A „Onna”? Kto z „młodych” wie, że wydano u nas taki komiks?

Wracając do „Awantury”. Czwarty numer ukazał się w październiku 1991 r. i kontynuował chwalebne tradycje poprzednika: ponownie 48 stron w kolorze. I to stron całkiem niezłych, gdyż kolejne części „awanturowych” seriali trzymają dość wysoki poziom. Co ciekawe, „Conan i Atala” został przemianowany na „Drakon & Onea” (a do obsady dołączyła Sharon Stone), powodem tego był możliwy konflikt na tle praw autorskich z wydawnictwem As-Editor, acz legalność komiksów tego edytora do tej pory poddawana jest w wątpliwość. W numerze można było też przeczytać: pierwszy odcinek „Stalowej Twierdzy”, SF Andrzeja Janickego, oraz pierwszą część „Śladami Kida Walkera” Jerzego Wróblewskiego, wcześniej drukowaną w „Świecie Młodych”.

Publicystyką zawładnął Jerzy Szyłak produkując dwa artykuły: jeden o Milo Manarze, a drugi o Asteriksie, którego pierwszy tom wówczas został opublikowany w Polsce nakładem Hanna-Barbera Poland.

Piąty numer „Awantury” już się nie ukazał.

Redaktorzy pracujący przy magazynie przeczuwali, że koniec pisma może nastąpić dużo szybciej, niż ktokolwiek by się spodziewał. Po kilku miesiącach od wydania pierwszego numeru spółka Horus stała się częścią większej firmy Artex (egzotyczny polsko-liechtensteinowski twór). Początkowe ustalenia z Horusem, zakładały, że wymierny efekt finansowy powinien nastąpić po wydaniu sześciu numerów magazynu. Niestety Artex postanowił zamknąć pismo po ukazaniu się czwartego numeru „Awantury” mimo faktu, że jego sprzedaż była najlepsza jak do tej pory (ok. 30 z 50 tys. egz. nakładu), co wtedy było wynikiem więcej niż przyzwoitym. Dzisiaj możemy o tym tylko pomarzyć.

Po kilku miesiącach dotarły do „Awanturników” informacje, że pieniądze z magazynu były wykorzystywane przez firmę Artex w jakichś nieudanych przedsięwzięciach handlowych, co miało bardzo bolesne skutki: firma wpadła w poważne tarapaty finansowe a jej właściciel zbiegł za granicę.

To ostatecznie potwierdziło zgon pisma, które redakcja niejednokrotnie próbowała reaktywować. Rozważano m.in. fuzję ze wspomnianym już magazynem komiksowym „Fan”, (którego wyszły trzy numery, w tym jeden jako podwójny), pod szyldem „Super-Fan”. Co ciekawe, obydwa czasopisma wystartowały w podobnym czasie i miały ten sam, jasno określony cel: publikowanie komiksów polskich twórców. W bezpośrednim porównaniu szalę zwycięstwa przechyla się zdecydowanie na stronę „Awantury”. Lepsze komiksy, lepsza formuła, lepsze wykonanie - gdyby magazyn istniał, choć kilka numerów więcej, z pewnością byłby dzisiaj rozpoznawany jako klasyczny. Niestety los chciał inaczej, zostały, więc nam lektura czterech numerów „Awantury” i późniejszych (a zarazem licznych) komiksów „Awanturników” oraz wspomnienia.

Karol Wiśniewski, współpraca - Andrzej Janicki.

80 - te urodziny Bohdana Butenki

2011-02-08T16:59:00.002+01:00

Nie wiem czy Bohdan Butenko znajdzie dzisiaj czas, aby świętować swoje osiemdziesiąte urodziny. Wciąż pozostaję pod wielkim wrażeniem Jego aktywności. W ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy w księgarniach pojawiły się kolejne książki z ilustracjami Mistrza, odbierał kolejną nagrodę a niebawem będzie uczestniczył w kolejnych spotkaniach z miłośnikami swojej kreski. Szczerze podziwiam i życzę słynnemu bydgoszczaninowi by nie zwalniał tempa. Panie Bohdanie, najmniej stu lat, życzymy!

Archiwum JW - część czwarta

2011-02-04T18:29:00.002+01:00

Z początkiem lutego postanowiliśmy podjąć spóźnione postanowienie noworoczne, aby częściej dokonywać uaktualnień na stronie.

Na początek dwa spośród kilkuset żartów rysunkowych, jakie Jerzy Wróblewski przygotował dla „Dziennika Wieczornego”.

A poniżej jeden z konkursów rysunkowych z łamów „Dziennika Wieczornego”. Chcecie się zabawić? Spróbujcie, zatem odpowiedzieć na pytanie, który z dwóch malarzy (ten po lewej czy prawej) wierniej maluje rzeczywistość, którą widzi?

Odpowiedzi wpisujcie poniżej w komentarzach. Autor pierwszej prawidłowej odpowiedzi otrzyma komiksową nagrodę!

EDIT: No i wszystko jasne. Prawidłowa odpowiedź na pytanie konkursowe padła 4 lutego 2011, o godz. 20:08 a to oznacza, że zwycięzcą został HDS (imię, nazwisko i e-mail znany jurorom).

Brawo!!! Hadesie, przyznałeś, że oczka masz kaprawe, ale zgadłeś. Malarz po lewej stronie bardziej przyłożył się do oddania szczegółów odwzorowywanego pejzażu, chociaż muszę przyznać, że także w gronie jurorów trwały zażarte dyskusje dotyczące liczby różnic w obrazach i ostateczny wynik pojawił się po odrzuceniu wszystkich wątpliwych, podejrzanych i przypadkowych kresek i paprochów. W końcu nie o ilość a o jakość chodzi!

W Twoje ręce Hadesie trafią bardzo cenne nagrody, które możesz podejrzeć na obrazku poniżej. Dodam jeszcze, że album „Solidarność 25 lat - Nadzieja zwykłych ludzi” będzie dodatkowo upstrzony stosowną dedykacją, rysunkiem i autografami Macieja Jasińskiego oraz moim.

WOŚP

2011-01-07T20:59:00.001+01:00

Bydgoscy twórcy komiksu włączają się w tegoroczną zbiórkę Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy Wszystkich fanów komiksu i nie tylko zapraszamy do licytowania przedmiotów wystawionych przez nas w portalu aukcyjnym WOŚP.

Wśród nich m.in. takie rarytasy jak oryginalne plansze Andrzeja Janickiego i Jacka Michalskiego oraz Macieja „Simsona” Simińskiego, komiks „Binio Bill i Szalony Heronimo” z autografem córki Jerzego Wróblewskiego, a także niedostępne już na rynku portfolio Mistrza o numerze 001!!!

Całkowity dochód z aukcji jest oczywiście przeznaczony na WOŚP.

Dogmat 2 - wystawa

2010-11-25T12:13:00.001+01:00

Kawiarnia „Sens Nonsensu”, „Coyot PRESENTS” i „Studio Domino” Sp. z o.o. mają zaszczyt zaprosić na wystawę prac Piotra Białczaka wykonanych do scenariusza Łukasza Chmielewskiego do komiksu „Dogmat”.

Na wystawie, na dwudziestu jeden planszach, zostanie zaprezentowany wybór kadrów, z których złożony został drugi tom serii komiksowej „Dogmat”.

Przygotujcie się na: Dogmat: Si deus pro nobis...

Prace będzie można obejrzeć od 27 listopada 2010 do 08 stycznia 2011 w „Sens Nonsensu” (Warszawa, ul. Wileńska 23).

W dniu 27 listopada (sobota) godz. 18:00 zapraszamy na spotkanie z Piotrem Białczakiem autorem graficznej strony komiksu.

Kuratorem wystawy jest Dariusz Cybulski.

PIOTR BIAŁCZAK - URODZONY W SZCZECINIE. ABSOLWENT ASP W POZNANIU. OBECNIE MIESZKAJĄCY W WARSZAWIE. KOMIKSY RYSOWAŁ W DZIECIŃSTWIE, PÓŹNIEJ POD WPŁYWEM FASCYNACJI KINEMATOGRAFIĄ, PORZUCA KOMIKS I POŚWIĘCA SIĘ STUDIOWANIU FILMU, FOTOGRAFII, ANIMACJI ORAZ MALARSTWA I RYSUNKU. W 2003 ROKU ANDRZEJ BARON ZE „STUDIA DOMINO” PRZEDSTAWIA MU SCENARIUSZ ŁUKASZA CHMIELEWSKIEGO „DOGMAT”. ALBUM „DOGMAT: PROLOG” ZOSTAJE OPUBLIKOWANY DWA LATA PÓŹNIEJ. W 2010 WYDANA ZOSTAJE KONTYNUACJA „DOGMAT: SI DEUS PRO NOBIS...”. PIOTR BIAŁCZAK NA CO DZIEŃ ZAJMUJE SIĘ POSTPRODUKCJĄ TELEWIZYJNĄ.

...

Gospodarz wystawy: „Sens Nonsensu” - 660757677, sensnonsensu@gmail.com, http://www.sensnonsensu.pl/
Kurator wystawy: Dariusz Cybulski - dariusz_cybulski@wp.pl
Wydawca komiksu: „Studio Domino” Sp. z o.o. - znakomiks@wp.pl, http://www.znakomiks.com.pl

Radosny poniedziałek

2010-11-15T13:47:00.003+01:00

Czy ktoś tu jeszcze zagląda? Tak, dzięki licznikowi wejść i statystykom wiemy, że zaglądacie. Na szczęście nie słyszymy waszego psioczenia, że nic się na blogu nie dzieje. Tymczasem jest przecież, o czym pisać, bo nasze bydgoskie komiksowo wcale nie ułożyło się do zimowego snu.

NASI ZNÓW WYGRALI!!!

To nie kolejny sukces WKS Zawisza Bydgoszcz czy polskiej reprezentacji piłki nożnej, ale któryś już w tym roku konkurs, w którym bydgoska ekipa zbiera laury. Tym razem w konkursie na komiks o Heweliuszu główną nagrodę otrzymali Krzysztof Trystuła i Maciej Jasiński. Macieja każdy zna, więc nie warto wrzucać kolejnej jego fotki, ale Krzysztof to nowy człowiek w bydgoskiej komiksowej ekipie. Na zdjęciu to on na tle swoich komiksowych plansz podczas tegorocznej Bydgoskiej Soboty z Komiksem.

Gratulujemy i za zgodą organizatorów konkursu wrzucamy jedną z plansz nagrodzonego komiksu.

I jeszcze oficjalna informacja od organizatorów konkursu:

Zwycięzcami Konkursu na komiks o Janie Heweliuszu, ogłoszonego przez Wojewódzką i Miejską Bibliotekę Publiczną w Gdańsku z okazji Roku Jana Heweliusza 2011, są Krzysztof Trystuła (rysunek) oraz Maciej Jasiński (scenariusz) z Bydgoszczy, autorzy komiksu „Uczeń Heweliusza”. Zwycięzcy otrzymają nagrodę finansową w wysokości 10 000 zł. Nagrodzona praca zostanie wydana w formie albumu komiksowego i zaprezentowana w czasie Bałtyckiego Festiwalu Komiksu GDAK w czerwcu 2011 r.

W roku 2011 obchodzić będziemy Rok Jana Heweliusza przypadający w 400 rocznicę urodzin wielkiego gdańskiego astronoma. Z tej okazji Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Gdańsku ogłosiła konkurs na komiks propagujący życie i osiągnięcia tej wybitnej postaci. Konkurs spotkał się z dużym zainteresowaniem, a zgłoszenia zostały nadesłane z różnych zakątków Polski, a nawet Europy, gdyż jedna z prac dotarła do nas aż z Mediolanu.

Jury konkursu w składzie: Bogdan Ruksztełło-Kowalewski (przewodniczący), Wojciech Birek, Grzegorz Janusz, Jacek Frąś, Tomasz Kołodziejczak, Marta Szadowiak, Monika Mikołajczyk oraz Natalia Gromow (sekretarz), po długich i burzliwych obradach dokonało wyboru zwycięskiej pracy konkursowej w drodze głosowania. „Uczeń Heweliusza” Krzysztofa Trystuły i Macieja Jasińskiego został doceniony przez znawców sztuki komiksowej, ze względu na oryginalny scenariusz, efektowne postaci i odważne podejście do życiorysu gdańskiego astronoma. Poziom nadesłanych prac był bardzo wysoki, więc jury zdecydowało się przyznać honorowe wyróżnienia Jakubowi Martewiczowi z Przygodzic za „Komiks o Janie Heweliuszu” oraz Bartłomiejowi Glazy z Wejherowa za pracę pod tytułem „Catalogus Stellarum Fixarum czyli Księgi Gwiazd”.

A teraz... Orkiestra tusz, po raz drugi!

Otwieramy blogową galerię „Binio Bill i Gwiazdy”.

Pomysł narodził się w marcu podczas Bydgoskiej Soboty z Komiksem. Siedzieliśmy przy piwku i rozmawialiśmy o komiksach Jerzego Wróblewskiego. Kilka osób (pod wodzą Asu i KRL`a) spontanicznie zaproponowało, że fajnie byłoby pomyśleć o trybutowych komiksach i ilustracjach związanych z twórczością najsłynniejszego bydgoskiego twórcy. Pomysł - jak to pomysł - musiał chwilę odczekać, aby nabrać realnych kształtów.

W międzyczasie nagabywaliśmy wielu kolegów rysowników, aby wzięli na warsztat Binia i coś sympatycznego narysowali i wreszcie stało się!

Jako pierwszy za ołówek chwycił Krzysztof "Kris" Różański, który zaprezentował na swoim blogu Binia, że HEJ! Przecinając w ten sposób uroczyście wstęgę do galerii. Bardzo dziękujemy Krisowi i zapraszamy innych znakomitych twórców (zwłaszcza tych, którzy już coś nam obiecali) do przesyłania swoich prac.

Binio Bill - Vivir para siempre!

Fotorelacja z MFKiG 2010

2010-10-05T18:49:00.001+02:00

Piątkowa impreza w „Łodzi Kaliskiej"” - mimo zmęczenia podróżą nasz fotoreporter dotarł tam na kilka drinków.

A na parkiecie bawiła się komiksowa brać.

Około drugiej w nocy reporter tracił ostrość postrzegania, udał się więc na zasłużony spoczynek. Na zdjęciu Ystad, chyba...

Poranek przywitał uroczym widokiem z okna.

A później dotarła ekipa bydgoska: Krzysztof Mirowski i Andrzej Janicki.

Andrzej od razu udał się na swoje ulubione stoisko Pentela.

I z równie radosnym obliczem reklamował nowy komiks Łukasza Chmielewskiego.

A to już Tadeusz Baranowski, w którego najnowszym albumie będzie akcent bydgoski - plansza Andrzeja Janickiego.

Spotkanie z ojcem Kudłaczka i Bąbelka prowadził Łukasz Chmielewski.

A zaraz potem Łukasz stanął na końcu kolejki po rysunek Norma Breyfogle'a.

Kurcze, myśleliśmy, że Norm jest starszy... A jego czerwonowłosej asystentce ewidentnie ktoś wpadł w oko :)

Andrzej i Simson oceniają szanse Łukasza na załapanie się na obrazek od Norma.

Chcieliśmy porysować z maluchami, ale niestety skończyły się już darmowe lizaki, więc poszliśmy dalej.

Spotkanie na szczycie: od lewej Tomek Kołodziejczak z Egmontu, Jacek Przybylski z Bydgoszczy oraz Witek Tkaczyk z ZinZin Press. W ręku Tomka najnowszy komiks o Bydgoszczy narysowany przez Sławka Kiełbusa.

Przed stoiskiem Pentela z nieznanych nam powodów cały czas kręcił się tłum ludzi.

Dotarli także dyrektorzy festiwalu: Adam Radoń i Piotr Kasiński.

Jacek Przybylski rysuje na karcie komiksu o obronie poczty w Gdańsku.

A to Jacek „Ystad” Jastrzębski już w normalnych kolorach - w tle oczywiście stoisko Pentela.

„Twórca i jego dzieło - pretekst do rozważań nad komiksjologicznym ujęciem transparencji autorskiej w kontekście problemów z tworzeniem komiksów po godzinie osiemnastej w każdy pierwszy piątek miesiąca.”

Krzysztof Trystuła wrócił do Bydgoszczy zanim nasz reporter go dopadł.

Podobnie jak Łukasz Ciaciuch, którego dzieło miało odpowiedzieć na kluczowe pytanie w rodzaju „Dobór palety barw jako przełożenie indywidualnej wrażliwości twórcy komiksowego w ujęciu analizy porównawczej z innymi komiksami, które powstały jedynie w wyobraźni twórców lub były drukowane w prasie lokalnej w latach 1997-98 na terenie północnej Polski lub Śląska”.

Dwa zaprzyjaźnione stoiska: ZinZin Press i Ongrys.

A to już chwila po zakończeniu gali rozdania nagród. Do bydgoskiej ekipy dołączył Tomek Leśniak.

Pod nieobecność KRL-a wielu chciało poczuć odrobinę jego sukcesu i choć przez chwilę potrzymać nagrodę dla najlepszego albumu roku. Na statuetkę spogląda łakomie Krzysztof Różański.

Człowiek Kolejka wiecznie żywy. Tym razem kolejka ta stoi do jedynego baru. Wkrótce potem... Zdegustowani długim oczekiwaniem na trunki Kuba Mathia i Andrzej Janicki postanowili urządzić alternatywny „sklepik” z napojami rozweselającymi na zewnątrz budynku. Wśród odwiedzających był nawet Adam Radoń.

Krzysztof przygotowuje się do drogi powrotnej do hotelu - strasznie zimno się zrobiło w nocy.

I już niedziela. Poranna kawa w gronie znanych twórców komiksu.

Marcin Jaworski z Biniem w ręku, stoisko Zin Zin Press prowadzi Jacek Pniewski.

Łukasz liczy za ile lat wyjdzie kolejny Dogmat, a Piotr Białczak spokojnie zaczyna rysować.

Jakub Mathia, który cudem dotarł do Łodzi, po tym, jak wpadł w Bydgoszczy na watahę troglodytów.

I Maciej Jasiński - scenarzysta nagrodzonego na MFK komiksu.

Jazda pociągiem skraca czas podróży koleją. Bydgoska ekipa zajęła całą długość korytarza - gorzej, że aż do Torunia nie było miejsc siedzących...

Foto i txt: Maciej Jasiński

„Wróblewski nieznany” – czyli co nas czeka w Łodzi

2010-09-25T11:34:00.006+02:00

Na tegoroczny MFKiG przygotowaliśmy dwie niespodzianki dla fanów Jerzego Wróblewskiego. Pierwszą z nich jest ekskluzywne portfolio Jerzego Wróblewskiego w skład, którego wejdą tak unikatowe pozycje jak:

- Próbna plansza komiksu „Kapitan Kloss” (tak, to nie pomyłka!) wykonana na zlecenie Wydawnictwa Sport i Turystyka na początku 1972 roku.
- Próbna plansza komiksu "Lądowanie w Andach" - wykonana na konkurs ogłoszony przez wydawnictwo Krajowa Agencja Wydawnicza.
- Pierwsza wersja planszy z komiksu „Granatowa Cortina” strona 27 - rekonstrukcja zniszczonej planszy.
- Prawdopodobnie próbna plansza adaptacji parakomiksu „Długie łodzie Wikingów”.
- Próbna plansza komiksu „Sheriff's Daughter”.
- Próbna plansza z komiksu „The Return of Speedy Missile”.
- Reprint kartki pocztowej z Majorem Żbikiem z 1978 roku.

Zestaw uzupełnia 7 kartek pocztowych (m.in. żart przygotowany na potrzeby amerykańskiego wydania Playboy'a, oraz 6 zakładek min. z rysunkami zapowiadającymi opowieści drukowane w „Dzienniku Wieczornym” czy Kapitanem Żbikiem). Całość umieszczona w eleganckiej teczce zaprojektowanej przez Andrzeja Janickiego

Portfolio ze względu na jego unikatowy charakter - będzie przygotowane w zaledwie kilkudziesięciu ręcznie numerowanych egzemplarzach, co więcej nabywcom możemy zagwarantować, że większość z prac dostępnych w wydawnictwie nie będzie później reprodukowana w żadnej innej formie. Cena tego ekskluzywnego zestawu wynosi 50 pln. Pozycja będzie dostępna podczas Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi (zaprzyjaźnione stoisko Zin Zin Press), być może kilka sztuk zostanie przeznaczonych do sprzedaży internetowej.

Można już teraz zarezerwować portfolio i konkretne numery egzemplarza (od 1 do 50) pod adresem mailowym: bbteam@onet.pl

Druga niespodzianka to spotkanie „Wróblewski nieznany”, które w niedzielę 3 października podczas MFKiG poprowadzi Maciej Jasiński. Kto przyjdzie na spotkanie będzie mógł zobaczyć pokazywany z rzutnika fragment niezwykle ciekawego i nieznanego dorobku Wróblewskiego.

- Kolekcja autoportretów.
- Zbiór karykatur (w tym mistrzowski duet Gołas – Pieczka).
- Obrazy.
- Projekty przemysłowe (wykonane dla PRL - owskich potęg handlowych).
- Niepublikowane rysunki.
- Szkicowniki, czyli np. jak wyglądał pierwszy koncept Binio Billa?
- Rysunki wykonane ołówkiem i węgielkiem.
- Oraz ciekawostki komiksowe: szkice do komiksu „Benek i Zenek”, odrzuconą przez wydawnictwo okładkę komiksu „Tajemnice wyspy wielkanocnej” czy zrekonstruowane plansze „Tajemnicy głębin” przedstawiające jak wyglądał ten komiks zanim został skrócony i pocięty w wydawnictwie.
Całość uzupełnią ciekawostki, które będzie opowiadał Maciej. Początek spotkania o godzinie 13 w sali 221 (ŁDK).

Zapraszamy także na kolejne spotkania prowadzone przez „naszych ludzi”:

- W sobotę o 11:15 Łukasz Chmielewski zapyta Tadeusza Baranowskiego o jego najnowszy album.
- O 14:00 w sobotę Maciej Jasiński będzie dochodził popularności komiksu historycznego (wśród gości ma być bydgoszczanin Jacek Przybylski).
- W niedzielę o 11:00 Maciej Jasiński zapyta Łukasza Chmielewskiego i Piotra Białczaka o kulisy powstawania drugiej części „Dogmatu”.
- Również w niedzielę o 13:15 Łukasz Chmielewski porozmawia z Grzegorzem Rosińskim między innymi na temat Thorgala.
- Jacek Przybylski i inni autorzy komiksów historycznych poprowadzą warsztaty rysunkowe w sobotę od 15:30 do 17:00. Tam również będzie można otrzymać autografy.
Do zobaczenia w Łodzi!

Dogmat 2 - plansze

2010-09-25T11:05:00.001+02:00

Kilka kolorowych plansz z albumu „Dogmat - Si Deus pro nobis...” Łukasza Chmielewskiego (scenariusz) i Piotra Białczaka (rysunki).

Skoro Bóg jest z nami...

2010-09-09T19:05:00.002+02:00

Pamiętacie komiks „Dogmat: Prolog” wydany w 2004 roku? Jeśli nie, to najwyższy czas nadrobić zaległości i go zakupić lub sięgnąć na półkę, jeśli już go macie, aby przypomnieć sobie tę historię.

Dlaczego piszemy o „Dogmacie”? Z dwóch powodów. Po pierwsze to komiks w połowie bydgoski, bo jego scenariusz napisał Łukasz Chmielewski. Po drugie, już za kilka tygodni ukaże się jego druga część zatytułowana „Dogmat - Si Deus pro nobis...”.

    Użyta w tytule sentencja pochodząca od św. Pawła z Tarsu „Si Deus pro nobis, quis contra nos?” (Skoro Bóg jest z nami, któż przeciwko nam?), zapowiada solidną dawkę wrażeń. Podobnie, jak kilka nieukończonych, bo jeszcze bez koloru plansz Piotra Białczaka ujawnionych przez wydawcę już ponad rok temu i filmowy teaser.

    Oczekujemy, że wątki zapoczątkowane w pierwszym albumie zostaną, choć w części wyjaśnione. Choć jak słyszeliśmy cała historia jest zaplanowana na więcej części.

    Mamy natomiast dobrą informację dla osób, które przybędą na MFKiG do Łodzi. Mamy potwierdzenie spotkania z Łukaszem Chmielewskim i rysownikiem serii „Dogmat” Piotrem Białczakiem. Co do godziny – to dopiero ją podamy, gdy ją poznamy.

Możemy już jednak teraz zapewnić, że tak silnej ekipy z Bydgoszczy, jaka będzie w tym roku chyba w Łodzi jeszcze nie było. Szykuje się też kilka spotkań na MFKiG z „naszymi” ludźmi. Szczegóły wkrótce.

I jeszcze oficjalne info o „Dogmacie” od Studia Domino, czyli wydawcy.

Tytuł: „Dogmat - Si Deus pro nobis...”
Scenariusz: Łukasz Chmielewski, Rysunek: Piotr Białczak
ISBN 978-83-915913-8-3
Format: A4, offset, 64 strony kolor, kartonowa okładka z grzbietem
Cena: 29,90 zł (w tym 0% VAT)

Kevin O'Donnel to płatny zabójca, który wplątał się w sytuację, której nie rozumie... O pozbawienie go zdobytej płyty z danymi, a przy okazji i życia, stara się kilka grup. Ścigają go wysłannicy tajemniczego Bractwa i ludzie Watykanu. Poszukuje go policja.

Co zawiera ta płyta, jakie tajemnice, że wszyscy chcą ją zdobyć?

Jaki plan może się ziścić lub nie ziścić, w zależności od tego, w czyich rękach się ona znajdzie?

Kim lub, czym jest osobnik, który w świecie ludzi powstrzymuje się od użycia swoich mocy w obawie przed ujawnieniem się przed Tym, który również odwiedza ten świat?

Czy na szachownicy pojawiły się już wszystkie pionki i figury?

Które z nich są białe, a które czarne? I czy zawsze białe to białe, a czarne to czarne?

P.S. Kolega Łukasz „Chmielu” Chmielewski obchodzi dziś okrągłe 33 urodziny i z tej okazji życzymy mu wielu sukcesów. I żebyśmy na następny jego komiks nie musieli czekać 6 lat :)

Prasówka

2010-09-01T23:04:00.002+02:00

W ostatnich dniach bydgoska prasa bardzo mocno zainteresowała się komiksem i jego twórcami. Niezwykłym wydarzeniem jest przede wszystkim fakt, że „Express Bydgoski” w dniu 31 sierpnia poświęcił „jedynkę” tak zwanej sprawie „Śledzia”. Michał Śledziński odmówił wykonania rysunków dla kandydata na prezydenta miasta wystawionego przez Platformę Obywatelską. Na pomysł zaangażowania Śledzia wpadł podobno jeden z młodszych działaczy tej partii. Okazało się, że wpis, który Michał zamieścił na Twitterze urósł do rangi ważnego wydarzenia politycznego i stał się tematem godnym poświęcenia mu pierwszej strony w tym popularnym dzienniku.

Michał „Śledziu” i Jacek Przybylski (fot. Maciej Jasiński - BSzK 2010).

Kolejne publikacje dotyczące komiksu nie są tak spektakularne, ale nawiązują do rocznicy wybuchu II Wojny Światowej. 31 sierpnia w „Gazecie Pomorskiej” pojawił się artykuł o „Pierwszych w boju”, w którym znajdziemy kilka słów od Jacka Przybylskiego oraz krótkie przypomnienie o innych bydgoskich rysownikach. Z kolei dzisiejsze wydanie bydgoskiej mutacji „Gazety Wyborczej” zarezerwowało całą drugą stronę na rozmowę z Jackiem Przybylskim, którą przeprowadziła Anna Tarnowska.

Swój udział w promocji albumu „Pierwsi w boju” ma także dzisiejszy numer „Gazety Wyborczej” z Trójmiasta.

Gratulujemy, oby komiks polski rósł w siłę a twórcy żyli dostatnio!

Jako uzupełnienie tych informacji oraz nawiązanie do wywiadu z Jackiem Przybylskim z poprzedniego wpisu proponujemy skromną fotorelację z dzisiejszej uroczystej premiery albumu „Pierwsi w boju” w Muzeum Poczty Polskiej w Gdańsku. W rolę latającego reportera wcielił się Krzysztof „Kris” Różański.

Witold Tkaczyk, wydawca komiksu (przy mikrofonie).

Arcybiskup Gocłowski na tle jednej z powiększonych plansz.

Jacek Przybylski i Krzysztof Wyrzykowski.

Trójka autorów komiksu „Pierwsi w boju” – Krzysztof Wyrzykowski, Jacek Przybylski, Mariusz Wójtowicz – Podhorski.

Jacek Przybylski rozdaje autografy.

Pierwsi w boju

2010-08-28T11:41:00.006+02:00

1 września 2010 r. o godzinie 11. 30 w historycznym budynku urzędu Gdańsk 1, w którym aktualnie mieści się Muzeum Poczty Polskiej – oddział Muzeum Historycznego Miasta Gdańska będzie miała miejsce uroczysta premiera albumu „Pierwsi w boju - Obrona Poczty Polskiej w Gdańsku”.

Najnowsza publikacja wydawnictwa Zin Zin Press to 32 - planszowa opowieść o dramatycznych wydarzeniach, które zapoczątkowały II wojnę światową w Wolnym Mieście Gdańsku. Komiks uzupełniają materiały historyczne (teksty i zdjęcia archiwalne) przygotowane we współpracy z Muzeum Poczty Polskiej w Gdańsku. Album został wydrukowany w nakładzie 4 tys. egzemplarzy i będzie dostępny w sprzedaży od 30 sierpnia.

Autorem scenariusza i pomysłodawcą serii „Kroniki epizodów wojennych” w ramach, której ukazuje się ten komiks jest historyk Mariusz Wójtowicz - Podhorski. Twórcami warstwy plastycznej komiksu są (jakże by inaczej) bydgoszczanie. Krzysztof Wyrzykowski zaprojektował okładkę a Jacek Przybylski cały komiks narysował. Zin Zin Press zafundował nam znakomitą okazję do przeprowadzenia wywiadu z Jackiem Przybylskim, co skrzętnie wykorzystał Maciej Jasiński. Zapraszamy!

Maciej Jasiński: „Pierwsi w boju” to Twój pierwszy album, który narysowałeś w całości. Jakie to uczucie trzymać w ręku własne dzieło?
Jacek Przybylski: Zgadza się, to mój pierwszy album, chociaż już mam za sobą dłuższe historie takie jak np. „Apacz - Ostry Nóż”, który ukazał się w „Kontrze” (numer 5). Album „Pierwsi w boju - Obrona Poczty Polskiej” to trochę inna sprawa, był wielkim wyzwaniem. Komiks jest kontynuacją cyklu „Kroniki epizodów wojennych” i miał się trzymać stylistyki jak najbardziej realistycznej, realiów historycznych z tamtego okresu. Miał oddawać czasy i klimat przedwojennego Wolnego Miasta Gdańsk. Wiedziałem, że czeka mnie mnóstwo pracy, a zwłaszcza przy detalach związanych z militariami. Ogólny kształt komiksu oraz detal, jaki obserwujemy w kadrach i wierność ukazywania elementów historycznych zawdzięczać można scenarzyście Mariuszowi Wójtowiczowi - Podhorskiemu. Zawsze służył radą, ciągle dopingował i wspierał dobrym słowem w wytrwałym ukazywaniu szczegółów. Była to lekcja dobrego rzemiosła. Nauczyłem się przy tym, że zawsze można narysować coś lepiej. Dziś już wiem np. ile gwiazdek ma major, rozróżniam broń typu Ura od Mausera. Kiedyś to dla mnie był grzmiący kij i tyle, a pistolet to przysłowiowa klamka. Trochę czasu minęło zanim wskoczyłem na właściwy tor... Przy rysowaniu starałem się pokazać temat jak najlepiej potrafiłem, w miarę czytelnie. Napięty termin trochę to wszystko utrudniał.
Mam nadzieję, że komiks będzie się podobał. W końcu nie rysuje się dla siebie, ale dla czytelników. Myślę, że powinni sięgnąć po ten album, ponieważ pokazuje ciężką sytuację Polaków z Poczty Polskiej w przeddzień II wojny światowej w Wolnym Mieście Gdańsk. Jakie wielkie zadanie przed nimi stało to pewnie mało, kto wie. Warto się dowiedzieć czegoś na ten temat. A jakie to uczucie trzymać w ręku własne dzieło? Jeszcze go nie miałem w ręku, ale na pewno z przyjemnością popatrzę jak wyszedł w druku. Inaczej strony wyglądają w druku, a inaczej surowe nie obrobione. Przyjdzie pewnie też myśl:, Czy ja to zrobiłem? Nie wierzę!!!

Początki Twojego rysowania komiksów to liceum plastyczne czy też zainteresowanie przejawiałeś wcześniej?
Liceum plastyczne... Ech złote czasy młodości. Właściwie poszedłem do PLSP w Bydgoszczy dzięki komiksowi. Odkąd pamiętam, już w podstawówce zbierałem dobre opinie od nauczycieli za prace plastyczne, ale nie traktowałem tego zbyt poważnie, aż do pewnego dnia, kiedy koleżanka poprosiła mnie o narysowanie komiksu do gazetki szkolnej. No i tak się zaczęło. Narodziła się myśl o szkole plastycznej.

Bydgoskie liceum plastyczne Twojego okresu to prawdziwy wysyp komiksowych talentów: Krzysztof Wyrzykowski, Maciej Simiński, Śledziu czy Łukasz Ciaciuch - znałeś ich wszystkich z liceum i razem tworzyliście pismo Kontra. Możesz opowiedzieć o tym coś więcej?
    To fakt, dziwne zjawisko. Być może, dlatego, że kiedyś życie nie było tak zdominowane przez gry komputerowe i internet? Z Maciejem Simińskim (kolega z bloku) i Krzysztofem Wyrzykowskim chodziłem nawet do jednej klasy, dopingowaliśmy się nawzajem do pracy przy komiksach. To było dobre. Zamiast pilnie uczyć się z tej polskiej czytanki siedzieliśmy na lekcjach i gryzdaliśmy po zeszytach naszych wymyślonych bohaterów.
    Później głośno w szkole zrobiło się o Śledziu. Kiedy poznałem Śledzia można powiedzieć, że dopiero raczkował w sztuce komiksu, ale miał ich już wtedy tony. Dodatkowo okazało się, że Śledź to nasz młodszy kolega z podwórka, mieszkał blok obok. To była jakaś strefa zero czy co? Bociany wrzucały tam utalentowane dzieciaki.
    Po jakimś czasie, kiedy nieco okrzepliśmy w poglądach i rzemiośle spróbowaliśmy szczęścia w wydawaniu magazynu „Kontra” (wyszło 6 numerów). Fanzin cieszył się nawet sporą popularnością, miał stałych czytelników. Jego głównym mankamentem była mała częstotliwość ukazywania się oraz mały wkład na rozwój i druk. Niestety szybko odpadł od nas Maciej Simiński dołączając do teamu Śledzia, który wówczas stworzył z ekipą „Azbest”. Na horyzoncie pojawił się kolejny rysownik z PLSP Łukasz Ciaciuch. Szybko się zgadaliśmy i również zaczął zamieszczać swoje prace w Kontrze. Kto wie, może kiedyś reaktywujemy Kontrę? To by było coś.

A słynne spotkania młodych twórców komiksowych u Jacka Michalskiego i Andrzeja Janickiego. Jak to wyglądało?
    Oj, działo się wtedy! W pewnym momencie naszych poszukiwań i zainteresowania komiksem pojawił się magazyn „Awantura”. Ku naszemu zdumieniu pismo miało swoją siedzibę w Bydgoszczy. Skontaktowaliśmy się z redakcją i wkrótce odbyło się pierwsze spotkanie. A na nim nikt inny jak: Andrzej Janicki, Jacek Michalski, Krzysztof Różański, Roman Maciejewski, no i my młode wilki: Maciej Simiński, Krzysztof Wyrzykowski i ja.
    Tu dowiedzieliśmy się podstawowych profesjonalnych wskazówek o tworzeniu komiksu. Flaszka przypieczętowała naszą znajomość. I tak się zaczęły nasze cykliczne spotkania. Na każde przynosiliśmy swoje prace i łapczywie łapaliśmy wszelkie możliwe wskazówki. Dodać należy, że nasi starsi koledzy byli dla nas jedynym dostępnym i rzetelnym źródłem informacji na temat profesjonalnego komiksu. Wtedy nie było internetu.

Po ostatnim numerze Kontry porzuciłeś na jakiś czas tworzenie komiksów. Później w 2005 roku był epizod w albumie o Solidarności, a potem znów długo nic, dlaczego?
    To był czas szukania sobie miejsca na rynku, najpierw praca w agencji reklamowej, to także czas założenia rodziny. Sytuacja rodzinna zmusiła mnie do szukania stałego dochodu, a że z komiksu nie da się wyżyć na dzień dzisiejszy to został trochę na uboczu. Zapewne jestem zbyt mało znany jako rysownik stąd brak zleceń. W tym okresie może długie historie nie powstawały, ale tworzyłem krótkie prace na konkursy m.in. o Powstaniu Warszawskim, konkurs na komiks ekonomiczny, ilustracje dla kanału Discovery – Historia oraz pracowałem jako konceptartysta.

Ten rok przyniósł dwie publikacje Twojego autorstwa. Najpierw wysokonakładowa „Faustyna” dołączona do Małego Gościa Niedzielnego, a teraz album o obronie Poczty Polskiej. To najbardziej pracowity rok w Twojej komiksowej karierze, ale wiem, że to nie koniec komiksowych planów na ten rok...
    Jest połowa roku, a ja jeszcze tyle w swoim życiu komiksowym nie rysowałem, co teraz. Być może powstaną inne komiksy z moim udziałem, są już pewne wstępne rozmowy, ale na razie sam za dużo nie wiem na ten temat, nie chcę zapeszyć.

A w przyszłym roku, już coś planujesz?
    Plany to ja mam i to duże. Zacząłem już wstępne ilustracje do mojego komiksu autorskiego „Czarne miasto”, pokazujące postnuklearny świat, futurystyczne pojazdy latające... To będzie bardzo duże przedsięwzięcie, full kolor. W założeniu ma to być epicka opowieść o zagrożonej dynastii rasy Panów. Dopracowuję scenariusz, i nawet nie wiem, kiedy się za to zabiorę. No, ale plany są. Aha i mam także na warsztacie kilkustronicowy komiks do scenariusza Łukasza Chmielewskiego, przerwałem rysowanie z powodu prac związanych z albumem o Poczcie. Pracuję też pomału nad drugą częścią „Apacz - Ostry Nóż”. Jeśli tylko będę miał wolny czas to pewnie będę realizował te plany.

International Read Comics in Public Day

2010-08-24T13:01:00.002+02:00

Witam,

28 sierpnia to Światowy Dzień Publicznego Czytania Komiksów. Tego dnia na jedną godzinę zbierzmy się przed gmachem Sejmu RP z komiksami w dłoniach.

Nasz cichy protest ma zwrócić uwagę na brak zainteresowania rządu wygasającym w tym roku prawem zwalniającym książki z podatku VAT.

Wprowadzanie VAT-u na książki, których popularność stale spada, nie jest w stanie naprawić finansów Państwa, a jedynie dobić rynek czytelniczy.

Jako fani noweli graficznej pojawimy się zatem w samo południe przed sejmem z komiksami w garści.

Wymieńmy się przeczytanymi komiksami, przynieśmy nowości i swoje ulubione, klasyczne tytuły. Uwolnijmy komiksy, które nie mieszczą się nam już na półkach.
Do obchodów Dnia Publicznego Czytania Komiksów zaprośmy też naszych znajomych.

Przekazujcie dalej informację o akcji.
Grafika promująca w wersji do druku do pobrania (strip można dowolnie powielać, kopiować, ciąć itd.).

Do zobaczenia w sobotę!

Tomasz Pastuszka
wiceprezes
Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego

PS: Jak wiadomo, papier źle znosi wilgoć. Jeśli o wyznaczonej porze zaatakuje nas deszcz, schronimy się w miejscu dla książek przyjaznym. Publiczne Czytanie Komiksów przeniesiemy do holu Biblioteki Uniwersyteckiej. Póki co, liczymy jednak na sprzyjającą aurę i piknik w parku przed sejmem.
PPS: Liczymy na kreatywność. Peleryny i maski mile widziane.

Informacje o International Read Comics in Public Day - TU i TAM.

UPDATE: FOTORELACJA SPRZED SEJMU ORAZ INNE RELACJE.

Czy Ewa w raju była naga?

2010-08-10T12:22:00.002+02:00

W związku z przypadającą dzisiaj dziewiętnastą rocznicą śmierci Jerzego Wróblewskiego prezentujemy kolejny fragment książki przygotowywanej przez Macieja Jasińskiego „Jerzy Wróblewski - Mistrz z Bydgoszczy”. Poprzedni zamieszczony na blogu Kolorowe Zeszyty dotyczył starań Mistrza o nawiązanie współpracy z wydawnictwem Marvel. Tym razem Maciej Jasiński opowiada o kulisach publikacji „Biblii” - jednego z ostatnich albumów, nad którymi pracował Jerzy Wróblewski.

    Trwająca od 1988 roku współpraca Wróblewskiego ze szczecińskim wydawnictwem Glob, zaowocowała powierzeniem mu zlecenia na realizację komiksowej wersji Biblii. Według pierwszych ustaleń miała to być produkcja przeznaczona na polski rynek. Warto przypomnieć, że w owym czasie ukazywało się wiele komiksów religijnych, które dobrze sprzedawały się w parafialnych sklepikach, funkcjonujących niemal w każdym kościele (owe sklepiki po niedzielnych mszach świętych były także miejscem, w którym można było nabyć niezależne wydawnictwa i publikacje, którymi nawet pod koniec lat 80-tych państwowe wydawnictwa nie były zainteresowane).

    Pomysłodawcą komiksu i autorem scenariusza komiksowej Biblii był Józef Krzyżanowski, będący w Globie kierownikiem redakcji literatury i kultury. Pod koniec 1988 roku skontaktował się telefonicznie z Wróblewskim i uzyskał wstępną zgodę rysownika na przyjęcie tego zlecenia. W dniu 26 stycznia 1989 roku Krzyżanowski przesłał Wróblewskiemu część scenariusza komiksu. W dołączonym liście Krzyżanowski napisał, iż przewiduje łącznie w pierwszym tomie „mniej więcej 350 ilustracji, co wypadałoby na stronę około 7-8”. Wspomina także o dodatkowych perspektywach, jakie rysują się w tej sprawie, zaznacza jednak, że nie jest to już sprawa na telefon.

    Owe perspektywy wiązały się z możliwością wydania całej serii komiksowej Biblii na rynkach zachodnich w Austrii i Niemczech. Wszystko to za sprawą inwestora nazwiskiem Igor Hugonow - Huzol mieszkającego w Wiedniu. Poza wprowadzeniem komiksu do dystrybucji na rynkach zachodnich, inwestor zobowiązywał się do druku komiksu także w polskiej wersji językowej. W obu wydanych tomach znajduje się informacja „Printed by Paul Gerin, Austria” i był to pierwszy komiks w języku polskim drukowany na zachodzie, który po przetransportowaniu do Polski był dopiero wprowadzany do krajowej dystrybucji.

    Ustalenia pomiędzy scenarzystą, rysownikiem, wydawnictwem i inwestorem trwały długo. Umowę na wykonanie pierwszego tomu komiksu podpisano dopiero 15 grudnia 1989 roku, a termin przekazania gotowego komiksu ustalono na 30 kwietnia 1990 roku.

    8 marca 1990 roku podpisano umowę licencyjną o przekazaniu praw autorskich, pomiędzy autorami, wydawnictwem Glob, a wiedeńskim inwestorem. Umowa obejmowała pierwsze dwa tomy komiksu. W umowie tej autorzy zobowiązywali się do „weryfikacji merytorycznej dzieła oraz uzyskania akceptacji dla niego ze strony reprezentatywnych władz kościoła”. Przekazanie licencji Igorowi Hugonow - Huzol obejmowało wszystkie wersje językowe poza polską, która pozostawała w posiadaniu wydawnictwa Glob. Określono także podział honorarium – wypłata miała nastąpić w dolarach, bowiem ta waluta były wówczas w miarę stabilna, w przeciwieństwie do złotówki, która traciła na wartości wskutek szalejącej hiperinflacji. Ostatnim ważnym punktem umowy było określenie terminów przekazania ilustracji dla wydań obcojęzycznych – pierwszy tom do 15 maja 1990 roku, drugi do 31 września 1990 roku.

    Jerzy Wróblewski po przesłaniu plansz pierwszego tomu do wydawnictwa, miał do przygotowania poprawki. Jedyny zachowany dowód jak wyglądała pierwsza wersja komiksu to jedna próbna składka, która zachowała się w archiwum domowym rysownika. Nie wiadomo dokładnie, kto wymusił te zmiany – czy wydawca, czy rysownik, czy też inwestor. Na tych kilku zachowanych stronach widać, że Wróblewski musiał na stronie szóstej zasłonić Ewie za bardzo eksponowane pośladki, a także na pierwszej narysować bardziej sympatyczne oblicze Boga, który zajmuje się tworzeniem świata. Nie wiadomo jak dużo było tych zmian w ilustracjach, bo nie zachował się żaden dokument przedstawiający ich pełną listą.

Dopiero po naniesieniu zmian na planszach rozpoczęto druk i oprawę. Pierwszy próbny nakład (prawdopodobnie w nakładzie kilkudziesięciu egzemplarzy) miał służyć zdobyciu akceptacji strony kościelnej. Jeden egzemplarz tego próbnego komiksu zachował się w archiwum rysownika. Od finalnej wersji, która trafiła do dystrybucji różni go logo na okładce oraz zmiany w tekście.

Poprawki te wykonano już bez udziału Jerzego Wróblewskiego, o czym świadczą różnice w liternictwie zastosowanym w dymkach. W liście z dnia 19 września 1990 roku Bogusław Teodorczyk, prezes zarządu Globu informuje jedynie o tym fakcie:

„Informuję jednocześnie, że uzyskaliśmy [chociaż było to obowiązkiem autora scenariusza] aprobatę zespołu biblistów Kurii Biskupiej w Szczecinie. Tekst zamieścimy na stronie potytułowej. Myślę, że podniesie to nakład w sposób znaczący. Przekazuję niniejszym wyrazy uznania tego gremium pod adresem Pana i autora scenariusza. Konieczne poprawki są niewielkie i dotyczą wyłącznie kilku słów tekstu co zrobi drukarnia. Nakład pierwszego zeszytu wyniesie 150 tys. egz. i będzie drukowany w Wiedniu. Okładka będzie dodatkowo foliowana.”

Sierpniowe rocznice

2010-08-07T12:39:00.000+02:00

    Był dzień 7 sierpnia 1941 roku i jak przystało na ten Wielki Dzień każdego z nas, ryczałem ponoć głośniej niż dzisiejszy tranzystor. Wkrótce jednak moje wokalne inklinacje przerodziły się w nieodpartą chęć rysowania tego, co działo się wokół mnie. Uznając tę skłonność za możliwą do wyleczenia wstąpiłem do Liceum Sztuk Plastycznych. Niewiele pomogło, gdyż zaczęły występować u mnie ataki, w wyniku których kreśliłem ołówkiem satyrę na ludzkie przywary.
    W wieku lat 17 uspokoiłem się nieco, bo moje rysunki zapachniały farbą drukarską na łamach prasy bydgoskiej. Potem zacząłem ilustrować, a także pisać powieści rysunkowe dla młodzieży, co do dziś czynie na łamach „Dziennika Wieczornego” w tejże Bydgoszczy.
    Służba wojskowa, trzeba przyznać, wyrobiła we mnie siłę i odwagę o tyle, że ośmieliłem się wysłać swoje pomysły w świat. W ten sposób trafiłem do wielu pism w kraju, a od ośmiu lat korespondencyjnie współpracuję z „Karuzelą”.
    Cóż więcej mogę o sobie powiedzieć? Rysuję - więc jestem.

Jerzy Wróblewski („Karuzela”, 26 września 1971 roku).

„Miesiąc sierpień szczególnie zapisał się w biografii Jerzego Wróblewskiego - z jednej strony wyznaczając początek bogatego w twórczość życia, a zarazem określając jego koniec pół wieku później. W tym właśnie miesiącu miłośnicy twórczości tego klasyka polskiego komiksu powojennego obchodzą dwie rocznice związane z osobą zmarłego rysownika; 7.08 -go - urodzin, zaś 10.08 -go - jego śmierci.” - Fragment artykułu Dr Marcina Jaworskiego (Zakład Edukacji Artystycznej UMK w Toruniu).

HEXUS

2010-07-26T22:33:00.021+02:00

Kilka dni temu nakładem wydawnictwa „Kochmed” ukazał się komiks „Hexus”, którego autorem jest Roman Maciejewski. Od wielu lat nie mieliśmy okazji do oglądania prac Romana, zatem wypada przypomnieć, że był on jednym z założycieli „Studia Komiks Polski” i magazynu komiksowego „Awantura”. Ma w swoim dorobku między innymi album „Władcy Wielkich Nizin”, publikacje w Awanturze, AQQ, Komiks Forum, Saturatorze. Projektował także okładki do książek a obecnie pracuje w firmie reklamowej.

Komiks „Hexus” powstawał w latach 1993 - 97 z myślą o publikacji w kolorze. Teraz wydany został w czerni i bieli, z kolorową okładką. Pomysłodawcą wydrukowania tej opowieści był Tomasz Marciniak, który zaproponował komiks znajomemu wydawcy, aby wykorzystać moment hucznie zapowiadających się obchodów 600. Rocznicy Bitwy pod Grunwaldem. „Hexus”, to pełna akcji, szpiegowskich intryg i humoru opowieść historyczno - przygodowa. Zaczyna się w roku 1408 w Golubiu - Dobrzyniu, później przenosi nas do Torunia oraz Malborka i oczywiście dotyczy konfliktu polsko - krzyżackiego. W toruńskich „Nowościach” możecie przeczytać materiał Tomasza Bielickiego przygotowany z okazji wydania komiksu a ja zapraszam na krótką rozmowę z Romkiem.

...

Andrzej Janicki: Historia Polski to Twoja główna pozakomiksowa pasja, ale w „Heksusie” potraktowałeś ją z dużym przymrużeniem oka. Postacie mają współczesne przemyślenia (także koń głównego bohatera), przeważnie posługują się zwyczajnym językiem, tylko niekiedy wkładasz im w usta jakieś archaizmy. Widać, że skupiałeś się na wątku przygodowym a nie na podręcznikowych faktach.
Roman Maciejewski: Tak, ponieważ ten komiks ma być przede wszystkim zabawą, a nie Ilustrowaną Historią Polski. Uwielbiam łączyć wielkie sprawy z uszczypliwym uśmiechem. Często ważne wydarzenia prowokują żeby się z nich uśmiać. Polska jest prawdziwym rajem dla prześmiewców. Aby nie zwariować trzeba podchodzić do naszej rzeczywistości z humorem. Przykład: Krzyż przed Pałacem Prezydenckim i ludzie, którzy robią z tego piekiełko. Przygotowanie komiksu do druku odbywało się w bardzo szybkim tempie. Miałeś zaledwie kilka dni na jego odkurzenie, skanowanie i prowizoryczną obróbkę w komputerze.
Niestety tak, dlatego korzystając z okazji chcę przeprosić za niedoróbki i jeden błąd ortograficzny (nie ujawnię, w którym miejscu). Słyszałem też zarzuty, co do nadmiaru kreski i nieczytelnych planów. Chcę wyraźnie zaznaczyć, że pierwotnie komiks miał być kolorowy! To właśnie kolor miał zbudować przestrzeń. I jeszcze jedno. Pamiętam, że kiedy kończyłem ten komiks w 1997 roku ostatnie sześć stron narysowałem w ciągu 3-4 godzin, wtedy też się spieszyłem. Ale i tak jestem zadowolony, ponieważ lubię tę historyjkę. Czy po obecnej, niespodziewanej publikacji kusi Cię jeszcze dokończenie wersji kolorowej, wprowadzanie jakichś zmian i poprawek?
O tak! Chciałbym zrobić ponownie ostatnie strony, wpisać tekst z „kompa” a nie ręcznie, no i dorobić kolor, którego próbki można zobaczyć na tylnej okładce. Mam też scenariusz drugiej części. Intryga układa się mniej więcej tak, że w roku 1409 Krzyżacy potajemnie sprowadzają supernowoczesne kusze. Polacy oczywiście dowiadują się o tym i robią wszystko, aby je przejąć. Koń, który jest jednym z najciekawszych bohaterów opowieści, też się pojawi. Twój albumowy debiut z roku 1991, czyli „Władcy Wielkich Nizin”, to prawdopodobnie ostatni komiks w Polsce, który miał do czynienia z peerelowską cenzurą!
Tak, do dzisiaj mam traumę. Wydawnictwo KAW uświadomiło mi, że zrobiłem komiks dla dzieci, ale polityczny. W komiksie występuje „smok” o czerwonej skórze. No i biedak ma z tym problem. Na końcu historii pojawia się malutki ssak. „Smok” patrząc na niego zastanawia się, co z takiego maleństwa może wyrosnąć. Mały mruga do widzów i mówi: „Zobaczymy”. To był łabędzi śpiew cenzury. Musiałem zmienić tytuł, poprzedni „Legenda” też się jakoś krzywo kojarzył. Główny bohater był od tej chwili Rumiany, nie Czerwony. Dzięki temu zabiegowi kolor postaci już nikogo nie raził w oczy a ja nie zostałem kombatantem, ugiąłem się dla mamony. Odkąd pamiętam, czyli od czasów PLSP, trzymasz się tego samego, pędzlowego, dynamicznego i humorystycznego stylu, który teraz nazywa się „cartoonowym”. Próbowałeś jednak realistycznej kreski. W „plastyku” bardzo mi się podobały Twoje ilustracje do „Obcego”, malowałeś też znakomite obrazy. Masz jakieś ciągoty do realistycznych przedstawień, czy tylko żarty Ci w głowie?
Tylko żarty. Ja tak naprawdę nie lubię poważnych komiksów. Według mnie historie „na serio” się w tym medium nie sprawdzają. Jedne z najsłynniejszych serii komiksowych na świecie i u nas to komiksy humorystyczne, a nie „obyczajówki” typu „Osiedle Swoboda” (sorry, Śledziu!), czy inne takie... Ech, nie chcę nikogo obrazić. Te poważne i realistyczne komiksy są paradoksalnie najmniej prawdziwe, jakieś nieszczere. Najchętniej czytamy te wesołe, pełnokrwiste opowieści z wyrazistymi i raczej sympatycznymi bohaterami. No, przyznajcie się chłopcy i dziewczynki, że to was kręci!

Jakim cudem, przez tyle lat znajomości, całkiem nieźle się dogadywaliśmy, skoro mamy tak różne spojrzenie na komiks?
Fakt, to dosyć dziwne. Ostatnio częściej piszesz niż rysujesz, odpuściłeś sobie rysowanie komiksów? Dlaczego tak się stało i czy masz jakieś komiksowe plany?
Plany mam dosyć ambitne. Marzy mi się „powieść komiksowa” - rysunek komiksowy połączony z dużą ilością tekstu, czyli nieco inne proporcje niż w typowym komiksie. Właśnie pracuję na takim materiałem i wersję roboczą publikuję na blogu. Marzy mi się też, aby ilustracje zrobił Andrzej Janicki, tyle, że on jeszcze o tym nic nie wie... Akcja tej historii rozgrywa się w małej miejscowości Grobowo i wierzcie mi, dzieją się tam naprawdę dziwne rzeczy. Spisuję także dramatyczne wspomnienia ze służby wojskowej. Masz sporą kolekcję komiksów, choć zapewne nie tak dużą jak książek historycznych, czy wciąż je kupujesz? Jesteś zainteresowany tym, co dzieje się w polskim komiksie?
Przyznam się, że ostatnio powróciłem również do dawnej fascynacji literaturą fantastyczną. Nadrabiam zaległości z ostatnich paru lat - a były one raczej mało przyjemne. Jest też kino, film kocham nadal. Nie podniecam się tym, co dzieje się na naszym „rynku komiksowym” Chciałbym doczekać się godnego następcy Janusza Christy. Dobra, swojska seria w klimacie „Kajka i Kokosza”, czy „Kajtka i Koko w kosmosie” - to by mnie mocno zainteresowało. Aha, no i nadal kocham Tytusa, lubiłem też Kleksa i bardzo mi odpowiada dowcip w komiksach Tadeusza Baranowskiego. Szukam tego typu propozycji. Mam nadzieję, że „Hexus” nie jest Twoją ostatnią publikacją, będę za to trzymał kciuki.
Oby tak się stało. Jestem mniej więcej w połowie pracy nad pewną historyjką, to fantastyka na wesoło, oczywiście. Rozpocząłem nowy etap w swoim życiu. Chociaż, prawdę mówiąc nie miałem go w planie. „Don't worry be happy” - trzeba myśleć pozytywnie, po amerykańsku, że będzie dobrze. Dzięki za możliwość wygadania się.

600. Rocznica Bitwy pod Grunwaldem

2010-07-15T11:24:00.001+02:00

15 lipca 1410 r. na polach pod Grunwaldem rozegrała się jedna z największych bitew średniowiecznej Europy. Maciej Jasiński i Łukasz Ciaciuch odkryli całą prawdę o tym wiekopomnym wydarzeniu.

Powrót Krisa

2010-07-07T16:17:00.026+02:00

Pomyślałem sobie, że nadszedł odpowiedni moment, aby czytelnikom tego bloga przybliżyć sylwetkę Krzysztofa „Krisa” Różańskiego. Bezpośrednim powodem ku temu była wystawa projektów koncepcyjnych do filmu animowanego Roberta Turło pt.: „Szafa gdańska” zaprezentowana przez Ratusz Staromiejski w Gdańsku. Współpraca Krzysztofa i Roberta przy realizacji filmów animowanych ma długą historię i zaowocowała min. wieloma nagrodami na międzynarodowych festiwalach filmów animowanych i programów dla dzieci. Mimo sukcesów na tym polu a wcześniej wielu publikacji komiksowych w różnych magazynach (Awantura, AQQ, Qriozum, Komiks Forum, Paradox, Czas Komiksu, Fenix... ) Kris był do niedawna postacią nieco zapomnianą przez środowisko komiksowe. Przypomniał o sobie uruchamiając własnego bloga, w grudniu 2008 roku i całkiem niedawno (marzec 2010) kolejnego, który jest w całości poświęcony projektowi komiksowemu o intrygującym tytule „Szlag!”. Jestem przekonany, że Kris powrócił już na dobre do naszej przestrzeni komiksowej i warto przyjrzeć się mu bliżej. Zapraszam niniejszym do lektury rozmowy z Krzysztofem „Krisem” Rożańskim. Andrzej Janicki: W gdańskim Ratuszu Staromiejskim prezentowane były projekty koncepcyjne do nowego filmu animowanego Roberta Turło zatytułowanego „Szafa gdańska”. Jaki jest Twój udział w tym projekcie?

Krzysztof „Kris” Różański: Robert Turło zaprosił mnie, Marcina Jakubowskiego, Szymona Kaszubę i Radosława Samagalskiego do przygotowania pierwszych konceptów plastycznych pełnometrażowego filmu animowanego, którego akcja rozgrywa się wokół tytułowej „Szafy Gdańskiej”. Zaprojektowałem logo filmu, sylwetki głównych bohaterów oraz kilka scenerii, w których rozgrywa się akcja filmu. Koledzy również przygotowali swoje wersje postaci i scenerii, a Szymon Kaszuba razem z Robertem zmontowali krótką, animowaną prezentację naszych pomysłów, zilustrowaną muzycznie przez Marka Kuczyńskiego. To dopiero zaczyn, z którego, mam nadzieję, wyłoni się ostateczna wizja filmu. W zamierzeniu jest to bardzo ambitne przedsięwzięcie, wymagające sporych funduszy i przychylności różnych instytucji, w tym także regionalnych. Stąd zrodził się pomysł wystawy, prezentującej pierwszy etap pracy nad filmem, który mogliśmy zrealizować dzięki stypendiom Prezydenta Miasta Gdańska. Sama wystawa, która odbyła się w galerii Nadbałtyckiego Centrum Kultury, miała na celu rozpropagowanie naszego projektu wśród Gdańszczan, wywołanie zainteresowania mediów i potencjalnych sponsorów.

Z pracą przy animacji zetknąłeś się po raz pierwszy w 1997 roku za sprawą w/w Roberta i teledysku zespołu „Pudelsi” do piosenki „Oto”, ale nie przypominam sobie by ta dziedzina sztuki była jakimś szczególnym obiektem Twoich zainteresowań. Tymczasem strasznie cię owa branża wessała. Filmy w realizacji, których brałeś udział odnoszą sukcesy, zdobywają nagrody, pojawiają się w telewizji i na DVD... Twoje plany zawodowe kręcą się głównie wokół animacji, dla niej rzuciłeś pracę w agencji reklamowej. Wygląda na to, że masz jasny plan na przyszłość i poważne perspektywy?

Jestem przekonany, że moje zainteresowanie grafiką narracyjną wypłynęło po części z fascynacji filmem. To dwie mocno wpływające na siebie dziedziny sztuki. W przypadku filmu animowanego ten związek jest jeszcze wyrazistszy. Obie formy przekazu wymagają przekonującej oprawy plastycznej. Nic dziwnego, że twórcy komiksowi przenikają do świata filmu animowanego. Jestem takim właśnie przypadkiem. Robert potrzebował sprawnego rysownika, który pomoże mu w pracy nad klipem, reklamówką lub bajką dla dzieci. Powoli zamieniło się to w niemal stałą współpracę. Kiedy otrzymałem propozycję pracy nad serialem „Miś Fantazy”, musiałem postawić na film, bo praca na kilka frontów była nie do pogodzenia. Z czasem uzbierała się spora lista filmów, w których „maczałem palce”. Ponieważ trudno w tej branży liczyć na stałość zleceń, powoli wychylam się z własną inicjatywą. W tej materii mocno wpiera mnie moja żona, Małgorzata. Mamy kilka świetnych pomysłów na filmy animowane i walczymy o ich realizacje.

Na początku maja br. ujawniłeś na blogu informacje o filmie „Rejza”. Jest to projekt, w który zaangażowałeś się mocniej niż do tej pory. Jesteś współautorem scenariusza, autorem koncepcji plastycznej i projektów postaci. Interesujesz się historią, mistycyzmem, magią... „Rejza” to wymarzony materiał dla Ciebie, ale czy rozmowy o tym pomyśle były łatwe, Nie będzie to przecież animacja przeznaczona dla dzieci? Kiedy ruszy produkcja i jaką techniką film będzie realizowany?

„Rejza” spotkała się w TV Studiu Filmów Animowanych w Poznaniu z bardzo przychylnym przyjęciem. To nasz debiut w roli scenarzystów filmowych i Ewa Sobolewska, szefowa Studia, okazała nam nieocenioną pomoc i życzliwość. W rezultacie powstał bardzo dobry materiał wyjściowy na film. Produkcja mogłaby ruszyć jeszcze jesienią tego roku, jeśli tylko dostaniemy fundusze z PISF-u. Realizacyjnie to będzie mix technik 2D i 3D. Będziemy eksperymentować, ale mam nadzieję, że uda nam się zrobić ciekawe kino i udowodnimy, że można, także w Polsce, niekonwencjonalnie i atrakcyjnie opowiadać o historii, w tym przypadku, o mało znanym epizodzie z dziejów średniowiecznej Europy.

Wystąpiłeś również w filmie fabularnym, prawda?

„Wystąpiłeś” to za dużo powiedziane. Ewa Pytka, reżyserka i producentka filmu „Milczenie jest złotem”, poprosiła mnie o przygotowanie rysunków i projektów plastycznych, które pojawiają się w filmie, ponieważ jeden z bohaterów, grany przez Jana Wieczorkowskiego, jest grafikiem i rysownikiem komiksów. Byłem na planie filmu, kręconego częściowo w malowniczej willi w Podkowie Leśnej, poznałem ekipę i aktorów. To było dla mnie ciekawe przeżycie. To wszystko, co mogę powiedzieć na ten temat.

Rysownicy komiksów zarabiający pieniądze w reklamie, przy produkcji gier komputerowych lub filmów animowanych to obecnie dosyć powszechna praktyka, czy jednak rzuciłbyś tę robotę, gdyby rynek komiksowy w Polsce miał do zaoferowania jakieś sensowne warunki pracy?

Mówisz o sytuacji idealnej, o której każdy twórca komiksowy marzy. Gdzie wydawcy płacą Ci godziwie za to, co uwielbiasz robić, gdzie czytelnicy kochają twoje komiksy i wykupują całe nakłady, za co z kolei uwielbiają cię twoi wydawcy. Złote kółeczko szczęścia. Realia w naszym kraju odbiegają bardzo mocno od tych wyobrażeń. Oczywiście chętnie utrzymywałbym się z samych komiksów, bo zawsze chciałem to robić. A po doświadczeniach z pracy w różnych środowiskach, chciałbym jeszcze bardziej, przede wszystkim z jednego powodu – w komiksie jestem jedynym kreatorem przekazu, a to wielki komfort, na który w reklamie, czy w filmie trudno sobie pozwolić.

Kris, jak to się zaczęło? Zobaczyłeś gdzieś pierwsze komiksowe kadry i od razu wiedziałeś, że chcesz takie rzeczy rysować?

Tutaj musze się odwołać do własnego „mitu założycielskiego”. Zaczęło się paradoksalnie od filmu. Jako kilkuletni gówniarz oglądałem filmy w czarno-białym telewizorze. Pamiętam „Inspektora Mannixa”, „Zorro” i jakieś westerny. Te wszystkie pościgi i strzelaniny robiły na mnie niesamowite wrażenie. Później siadałem przy stole, brałem ołówki i kredki, dzieliłem strony zeszytu na kadry i rysowałem własne historyjki obrazkowe, inspirowane tymi filmami. Dopowiadałem sobie dialogi między bohaterami (nie znałem dymków), nuciłem podkład muzyczny i tak bawiłem się całymi dniami, bez świadomości, że już dawno coś podobnego odkryto i że nazywa się to komiks. Przez całe dzieciństwo zarysowałem setki zeszytów takimi historyjkami. Moje pierwsze zetknięcie z komiksem, to chyba były „Donaldy”, w które zawijane były słynne gumy do żucia o tej samej potocznej nazwie.

Nasze ścieżki zbiegły się na początku niezapomnianej edukacji w bydgoskim „plastyku”, współtworzyliśmy „Studio Komiks Polski” i „Awanturę”, często publikowaliśmy prace w tych samych magazynach i próbowaliśmy we dwójkę tworzyć jakieś komiksowe projekty, wspólnie jeździliśmy do Łodzi na komiksowe imprezy... Gdy nagle! Przeniosłeś się na dobre do Gdańska i przez kilka lat nie istniałeś na komiksowym podwórku. Kiedy opublikowałeś ostatni komiks i dlaczego tak strasznie dawno temu?

Chyba Cię zaskoczę, ale mój ostatni komiks został opublikowany raptem kilka miesięcy temu, w specjalistycznym periodyku dla jednego z towarzystw ubezpieczeniowych. Ale rzeczywiście nie byłem aktywny w naszym światku komiksowym w ciągu ostatniego dziesięciolecia. To był świadomy wybór. Na przełomie wieków rynek komiksowy w Polsce, zalany zachodnimi tytułami, mało miał do zaoferowania polskim autorom i niewiele się zmieniło w tym temacie do dnia dzisiejszego. Zdecydowałem się na pracę na etacie w agencji reklamowej, pojawiły się zlecenia filmowe, a moja pasja komiksowa musiała ustąpić miejsca stabilizacji.

Decyzja o prezentacji na blogu kolejnych stron komiksu „Szlag!” była dosyć odważna. Szlag! powstaje z myślą o publikacji papierowej, czy zatem chcąc zainteresować pomysłem potencjalnego wydawcę nie strzelasz sobie w kolano? Czy któryś z nich będzie chciał wydać niemałą kasę na druk komiksu, który można znaleźć w sieci?

Jestem miłośnikiem komiksu drukowanego na papierze. Lubię czytać opowieści graficzne wydane w zgrabnych zeszytach lub w „wypasionych” albumach, po które mogę w każdej chwili sięgnąć na półkę, nie martwiąc się, czy akurat jest dostęp do sieci lub czy z gniazdka płynie prąd. Ale doceniam „nowe media” i potęgę oddziaływania internetu, dlatego zdecydowałem się popularyzować swoją twórczość w blogosferze. Wykreowałem bohatera, który spodobał się ludziom zaglądającym na mojego bloga i to oni zdopingowali mnie do pracy nad komiksem z jego przygodami. Publikacja gotowych plansz na blogu, poświęconym temu tytułowi, dyscyplinuje mnie do w miarę systematycznej pracy nad „Szlagiem!”. Przy okazji dziękuję tym wszystkim, którzy bezinteresownie reklamują mój komiks na swoich stronach. Mam nadzieję, że oprócz fanów „Szlaga!”, którzy na bieżąco komentują kolejne strony, znajdzie się także wydawca, który dostrzeże już częściowo wypromowany tytuł i zdecyduje się na wydanie go drukiem. Przykład „Łaumy” KRL-a, której pierwszy rozdział był prezentowany w sieci, pokazał, że nie zaszkodziło to wydaniu papierowemu, a wręcz przeciwnie, świetnie wprowadziło ten komiks do świadomości czytelników. Po prostu ludzie wiedzieli jakie to jest i byli ciekawi, co będzie dalej.

„Ziemia, wyniszczona przez kolejne cywilizacje, czeka na nowe rozdanie. Bratobójcza wojna pomiędzy aniołami pogrąża w chaosie niebiosa...” - to fragment wprowadzenia do świata, który powołałeś do życia w „Szlagu!”. Zawsze imponowałeś mi łatwością budowania epickich, wielowątkowych scenariuszy układających się w wielotomowe opowieści, czy „Szlag!” jest taką historią, czy przenika się z innymi niezrealizowanymi jeszcze pomysłami?

Podziwiam twórców, którzy potrafią, dzięki swojej nieposkromionej wyobraźni, kreować własne światy i wciągać czytelników w pochłaniające opowieści. Sam chciałbym robić takie rzeczy i „Szlag!” jest jednym z takich pomysłów. To hybryda starych idei, których dotąd nie miałem okazji zrealizować i wątków, które wykluły się całkiem niedawno. Postać głównego bohatera jest świeża i to ona nadała zupełnie nowy sens wydarzeniom, które wymyśliłem już dawno temu. Sądzę, że teraz dojrzałem do zebrania tego w całość i zrealizowania tej archetypicznej historii, ubranej w nieco steampunkową konwencję.

Masz w archiwum rozpoczęte komiksy min. „Shran”, czyli bodaj kilkanaście pokolorowanych plansz i jeszcze więcej w ołówku, zamierzasz nad tym komiksem pracować równolegle?

„Shrana” rysowałem wieczorami i w weekendy, gdy pracowałem w agencji reklamowej. To była moja „odtrutka” na tzw. prozę życia. W rezultacie przez cztery lata powstała jedna trzecia albumu, który nadal wygląda nieźle graficznie, scenariusz jest ciągle atrakcyjny, ale moje zapatrywania na ten komiks uległy sporej metamorfozie. Dzisiaj zrobiłbym go inaczej. Może narysuję „Shrana” na nowo, bo to historia warta realizacji.

Zawsze posługiwałeś się wyrafinowaną, secesyjną kreską, bogatą w graficzne ornamenty, ozdobniki i szczegóły. Widać to zwłaszcza w ilustracjach. Twój obecny styl nosi wyraźny, komputerowy ślad i jednocześnie jest ukłonem w stronę „cartoonowej” a nawet mangowej stylistyki. Opowiedz o swoich inspiracjach. Pamiętam, że dawno temu byli to min. Serge Bihannic („Le mage acrylique”, scen. Ph. Druillet) i Aubrey Beardsley. Jak to wygląda obecnie, czyje prace Cię kręcą?

Wymienieni przez Ciebie autorzy nadal mi się podobają, mógłbym wymienić jeszcze dziesiątki innych nazwisk. Chociaż gdybym mógł zabrać na bezludną wyspę tylko jeden komiks, to byłby to z pewnością „Hermetyczny garaż” Moebiusa. To dzieło, które miało zdecydowanie największy wpływ na moje myślenie o tym medium. Poza tym, czerpię inspiracje z bardzo wielu źródeł, niekoniecznie komiksowych. „Romans” z filmem animowanym rozwinął moje fascynacje także w tym kierunku i trochę przestawił plastyczne preferencje. Uwielbiam nowoczesną animację. Czuję przemożny wpływ ludzi komiksu na tę dziedzinę, a współczesne technologie pozwalają coraz łatwiej przenosić pomysły w wirtualną rzeczywistość. Dlatego kocham pracę na komputerze, to dla mnie idealne narzędzie, które daje mi więcej możliwości niż kartka papieru i tusz.

Wiem, że nie jesteś zapalonym kolekcjonerem komiksów. Kupujesz je dla rozrywki, do poczytania na balkonie w ciepłe przedpołudnie, czy też wyłącznie wtedy, gdy niosą jakąś inspirację plastyczną, mają opinię wartościowych lektur? Istnieje „klucz” Twoich wyborów?

Rzeczywiście nie pochłaniam komiksów w ilościach hurtowych. Przeważnie nadrabiam zaległości z poprzedniej epoki i kupuję polskie wydania albumów, które rozpalały moją wyobraźnię, dzięki opowieściom kolegów, mających dostęp do zachodnich oryginałów lub, które znałem wcześniej jedynie z ich warstwy graficznej. Czasem kupuję komiksy ze względu na autorów, których twórczość mi odpowiada, żeby uszczknąć coś z ich warsztatu, albo dla czystej frajdy.

Na zakończenie mam pytanie bardzo prywatne. Twoja żona, Gosia zajmuje się projektowaniem wnętrz i przede wszystkim malarstwem, czy nie próbowała namówić Ciebie na powrót do sztalugi, farb olejnych i terpentyny... Pogodziła się z tym, że masz taką niezbyt poważaną robotę?

Nie wiem, czy w naszym kraju, w obiegowym pojęciu, malowanie obrazów jest uznawane za „poważaną robotę”? Raczej nie, zatem jesteśmy dobraną parą dziwaków, którzy mają „niepoważne zawody”. Na szczęście wspieramy się nawzajem i dajemy odpór głupim stereotypom.

Dziękuję, że zgodziłeś się na ten wywiad, to był mój pierwszy raz... Pozostaje mi zasadzenie drzewa, spłodzenie syna i wybudowanie domu, czyli raczej z górki.

Dzięki. W życiu nie przypuszczałem, że będę kiedykolwiek udzielał wywiadu Andrzejowi Janickiemu, człowiekowi, który razem ze mną „w ciemną noc stanu wojennego” zdecydował się podążyć niełatwą, ale fascynującą drogą polskiego rysownika komiksów.

.................................................................

Krzysztof „Kris” Różański - rocznik `66, bydgoszczanin mieszkający w Gdańsku. Grafik, scenograf, projektant postaci do filmów animowanych i dekoracji, autor komiksów, scenarzysta komiksowy i filmowy. Od 2002 roku współpracuje z TV Studiem Filmów Animowanych w Poznaniu. Był grafikiem w agencji reklamowej Domino Siły Kreatywne (1998 - 2007) a wcześniej redaktorem graficznym w magazynie komiksowym „Awantura” (1990 - 1991). Ukończył Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Bydgoszczy i studiował grafikę na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku.

Przygoda z Marvelem

2010-06-17T18:00:00.006+02:00

Wszystkich miłośników twórczości Jerzego Wróblewskiego zapraszam do lektury fragmentu książki „Jerzy Wróblewski - Mistrz z Bydgoszczy” autorstwa Macieja Jasińskiego, który zamieściły Kolorowe Zeszyty. Goście „Bydgoskiej Soboty z Komiksem” mogli zapoznać się z całym rozdziałem zatytułowanym „Od Roda do Sasa” rozdawanym w formie wydruków na spotkaniu z przedstawicielami wydawnictwa „BB Team”. Kolorowe zeszyty, z oczywistych względów, skupiają się na bardzo ciekawym epizodzie w życiorysie Jerzego Wróblewskiego, który w 1981 roku próbował zainteresować swoimi możliwościami rysunkowymi amerykańskiego giganta, czyli wydawnictwo „Marvel”.

„Nieznani przyjaciele Roda Calma"” - jedna z plansz zaprezentowanych wydawnictwu „Marvel”.

Co nowego?

2010-04-27T18:11:00.017+02:00

Nasi koledzy, rysownicy z Bydgoszczy pracują pełną parą. Dwa komiksy powstałe przy Ich udziale: „1940 Katyń – Zbrodnia na nieludzkiej ziemi” oraz „Faustyna: Krótka historia małej dziewczynki, która została wielką świętą” trafiają właśnie do naszych rąk. „1940 Katyń - Zbrodnia na nieludzkiej ziemi” to wspólne dzieło trzech rysowników Jacka Michalskiego, Krzysztofa Gawronkiewicza i Jerzego Ozgi. Scenariusz napisali Tomasz Nowak i Witold Tkaczyk. Wydawcą jest oczywiście Zin Zin Press. Plansze komiksowe stanowią połowę liczącej 112 stron publikacji, resztę uzupełniają teksty historyczne autorstwa Tadeusza Kisielewskiego. Natomiast „Faustyna: Krótka historia małej dziewczynki, która została wielką świętą” to komiks, który został dołączony do majowego numeru pisma „Mały Gość Niedzielny”. Autorem części plansz jest Jacek Przybylski. To kolejny komiks, jaki ukazuje się wraz z „Małym Gościem Niedzielnym” - jakiś czas temu była to między innymi kolorowa wersja komiksu „Ksiądz Jerzy Popiełuszko: Cena wolności”. Obaj Jackowie ledwie skończyli jedną komiksową pracę, a już zabrali się za kolejną. Jacek Przybylski pracuje nad następnym tytułem historycznym, którego akcja ma dotyczyć bohaterskiej obrony Poczty Polskiej w Gdańsku 1 września 1939 roku. Komiks będzie kolejnym po „Westerplatte – załoga śmierci” albumem z serii „Kroniki epizodów wojennych”, także i w tym wypadku rolę scenarzysty wziął na siebie Mariusz Wójtowicz - Podhorski. Pierwsze plansze zapowiadają, że miłośnicy historii, mundurów, czołgów i innych militariów powinni być z tej publikacji bardzo zadowoleni. Tymczasem Jacek Michalski pracuje nad komiksem o Zawiszy Czarnym. Co ciekawe, nie będzie to komiks historyczny, ale przygodowy, czerpiący wszystko to, co najlepsze z tradycji opowieści rycerskich. Maciej Jasiński napisał scenariusz pełen zaskakujących zwrotów akcji, pościgów, bitew i pojedynków. Żeby narobić Wam smaku zamieszczamy kilka szkiców Jacka.

Pasja rysowania

2010-04-07T10:46:00.029+02:00

Niektórzy ludzie wydają książki, tak jakby produkowali ulotki reklamowe. Wszystko im jedno kto i czym drukowany papier zapisał. Sprzedają zaś te książki tak jakby sprzedawali, na przykład, warzywa – najlepiej hurtowo, na kilogramy dążąc do maksymalizowania zysków poprzez „obcinanie” kosztów. Oczywiście wszelka działalność handlowa, w tym wydawnicza, ma w założeniu przynosić zyski. Szczególnie jeżeli w przedsięwzięcie angażuje się swój wysiłek, czas i środki. Jednak dobry wydawca to nie tylko ten, który kieruje się chęcią zysku. To nie tylko ten, który ma dobre rozeznanie w rynku, pewną intuicję co będzie, a co nie będzie poczytne. Dobry wydawca publikując książki kieruje się także innymi celami. Przede wszystkim starając się sprzedać dzieło autora, równocześnie stara się tego autora przedstawić publiczności w szerszym kontekście. Wychodzi więc poza to, co każe zwyczajowa promocja pisarza, czyli poza rodzaj „transakcji wiązanej” polegającej na tym, że nagłaśnianie twórcy ma wspierać lepszą sprzedaż jego książki. Poza tym kontekstem twórca zazwyczaj nie występuje. Dobry wydawca rozumie natomiast, że przedstawianie autora polega na czymś innym niż tylko na nagłaśnianiu jego nazwiska i tytułu jego najnowszej książki. Chodzi o budzenie autentycznego zainteresowania twórcą, a także o budowanie o nim pewnej sumy wiedzy. Szczególnie jeżeli to zainteresowanie ma dotyczyć postaci mało znanej lub niesłusznie zapomnianej. Wtedy wydawca musi zdobyć się na naprawdę spory wysiłek, żeby odnieść sukces wydawniczy. Jeżeli to się powiedzie to rozumie on, że nie tylko sprzedał określoną ilość książek, ale przede wszystkim jego zwycięstwo polegało na tym, że wygrał promowany przez niego autor. Bo to jest jego autor. Biorąc pod uwagę fakt, że opisana wyżej strategia wydawnicza nie jest zbyt często spotykana niezwykle cieszy inicjatywa twórców Wydawnictwa BB Team z Bydgoszczy, którzy postanowili przypomnieć twórczość klasyka polskiego komiksu Jerzego Wróblewskiego. Chodzi o niewydaną do tej pory i przez szereg lat uznawaną za zaginioną (oprócz kilku plansz) pracę „Binio Bill… i Szalony Heronimo”. Od razu należy stwierdzić, że jest to dobra inicjatywa wydawnicza – w tym sensie, o którym była mowa wcześniej. Jest to też publikacja wydana porządnie, z dbałością o jej wymiar estetyczny. Odpowiedzialność za jej kształt graficzny wziął na siebie znany rysownik komiksów Andrzej Janicki (opracowanie graficzne i projekt okładki). W tych wysiłkach wspierał go Roman Maciejewski (liternictwo) zaś od strony technicznej nad wysoką jakością komiksu pracował Maciej Kowalski. W rezultacie czytelnicy otrzymali atrakcyjne wizualnie dzieło. Warto dodać, że oprócz samego (liczącego 50 stronic) czarno-białego komiksu na wewnętrznych stronach okładki, jak również w kończącym album artykule „Binio Bill – kowboj znad Wisły” autorstwa Macieja Jasińskiego, zaprezentowano szereg interesujących faktów dotyczących omawianego tytułu, serii o „Binio Billu” i oczywiście na temat dokonań artystycznych Jerzego Wróblewskiego. W rezultacie analizowana publikacja stanowi spójną całość i nie tylko dobrze się „prezentuje” od strony estetycznej, ale stanowi źródło konkretnej wiedzy na temat twórczości bydgoskiego rysownika. Tak więc omawiane wydawnictwo może w pełni satysfakcjonować czytelników ponieważ zadbano o jego wartość estetyczną i merytoryczną. Nie należy się temu dziwić wszak, w niczym nie uchybiając wydawcom, należy pamiętać, że o jakość plastyczną samego komiksu „zadbał” już dawno temu Jerzy Wróblewski. Nieprzypadkowo rysownik ten uznawany jest za jednego z klasyków polskiego komiksu. Zanim więc powiemy coś więcej o samym komiksie (rysunkach i scenariuszu) warto niewtajemniczonym, bodaj w wielkim skrócie wyjaśnić, dlaczego Jerzy Wróblewski zasługuje na miano klasyka polskiego komiksu. Zazwyczaj słowu „klasyk” towarzyszy słowo „artysta”. Jednak w czasach kiedy słowo „artysta” straciło swoje dawne, wyraziste znaczenie i do tego grona zalicza się na przykład najbardziej trywialne gwiazdy pop-kultury, słowo „rzemieślnik” brzmi bardziej rzeczowo i wiarygodnie. Dlatego wolę w stosunku do Jerzego Wróblewskiego używać określenia „rzemieślnik” komiksu, przypisując temu słowu najlepsze konotacje: fachowość, rzetelność i konsekwencję. Są to „odwieczne” cechy dobrych rzemieślników i bydgoski rysownik je posiadał. Istotnie, Wróblewski pielęgnował w swojej twórczości etos pracy rzemieślnika, ale nie oznaczało to wcale, że pozbawiona była ona znamion artyzmu. Przeciwnie, Jerzy Wróblewski był artystą w bardzo tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Tak samo jak artystami byli dawni mistrzowie malarstwa czy rysunku, kiedy wspinali się na szczyty swoich rzemieślniczych umiejętności i latami wypracowywali swój styl rysowania bądź malowania. Sądzę, że Wróblewski zgodziłby się z Edgarem Degas’em, który na pytanie dlaczego wciąż cierpliwie poprawia swoje świetne przecież rysunki miał odpowiedzieć: „To by nie było takie zabawne gdyby nie było takie nudne”. Polski rysownik był obdarzony łatwością rysowania, ale rozumiał, że ta wspaniała umiejętność może być pułapką jeżeli nie będzie rozwijana. Klasyk nigdy nie kontentuje się mianem klasyka, tylko pracuje dalej. W przeciwnym razie staje się artystycznym kabotynem. Mówiąc krótko; to wysoka, nieustannie doskonalona jakość pracy, a nie deklaracje znawców czy krytyków komiksu (lub oświadczenia samego autora – jak to się czasem zdarza) pozwalają umieścić omawianego twórcę w gronie klasyków polskiego komiksu. Trzeba też wspomnieć o jeszcze jednym elemencie, który artyści lubią zawłaszczać sugerując, że jest charakterystyczny tylko dla ich aktywności, a którego przecież nie brakuje i wybitnym rzemieślnikom. Chodzi o autentyczną pasję tworzenia. Wydaje się, że dla Jerzego Wróblewskiego rysowanie komiksów było czymś więcej niż tylko źródłem zarobku, czy profesją. U źródeł jego pracy leżała wszak bezinteresowna potrzeba rysowania – nie tylko komiksów, których wykonał, jak na polskie standardy (i chyba nie tylko na polskie) bardzo dużo. Oprócz bowiem prac komiksowych tworzonych w dwóch stylach; realistycznym i groteskowym autor „Binio Billa” pozostawił po sobie m.in.: wiele dowcipów rysunkowych (brał udział w krajowych i zagranicznych wystawach rysunku satyrycznego i współpracował regularnie z pismem satyrycznym „Karuzela”), ilustracji książkowych, projektów graficznych i reklamowych. Wykonywanie zleceń dla lokalnej i ogólnopolskiej prasy a potem dużych, ogólnokrajowych wydawnictw było więc dla niego i pracą i realizowaniem pasji. Jerzy Wróblewski był także klasykiem polskiego komiksu ponieważ jak każdy klasyk wywierał określony wpływ na młode pokolenie rysowników. I to, jak wspomniano, w czasach niełatwych, kiedy nikt nie słyszał o lokalnych lub ogólnokrajowych spotkaniach twórców i miłośników komiksu, podczas których mistrzowie mogą prezentować się początkującym twórcom tej sztuki. Warto zauważyć, że podziwiali go mieszkający wtedy w Bydgoszczy młodzi adepci tego gatunku. Należał do tego grona m.in. Andrzej Janicki obecnie jeden z czołowych twórców współczesnego komiksu w naszym kraju. Wpływ Wróblewskiego na powstanie w Bydgoszczy tak znaczącego w skali kraju środowiska autorów komiksu był bardzo duży. W tym wypadku potwierdziła się reguła, mówiąca o tym, że pojawienie się w jakimś środowisku twórczym jednostki wybitnej stanowi cenny precedens i podstawę, na której można dalej owocnie pracować, pielęgnując jednocześnie dotychczasowe tradycje. Poza tym, talent Wróblewskiego nie był przytłaczający dla młodych rysowników, ale przeciwnie – wyzwalał w nich twórczą energię i zapał do pracy. W tym kontekście szczególną sympatię i uznanie budzi inicjatywa wydawnicza Janickiego – czy szerzej rzecz ujmując – cały szereg jego inicjatyw zmierzających do przypomnienia Bydgoszczanom, ale i miłośnikom komiksu w Polsce znaczenia Wróblewskiego dla rozwoju komiksu w naszym kraju. Można te wysiłki traktować przecież jako konsekwentne upominanie się dawnego ucznia o pamięć na temat dokonań mistrza. Nie jest to zbyt często spotykana postawa wśród artystów. Oczywiście uznanie należy się nie tylko wspomnianemu Andrzejowi Janickiemu, ale wszystkim osobom, które w taki, czy inny sposób próbowały i nadal próbują w takich inicjatywach brać udział. Jerzy Wróblewski nazywany jest dzisiaj klasykiem polskiego komiksu, ale bycie klasykiem nie jest zadekretowane odgórnie i prawdę powiedziawszy bydgoski rysownik nigdy się o to nie starał. Prawdopodobnie gdyby pracował z takim nastawieniem, żeby osiągnąć status „polskiego klasyka komiksu” – nigdy by nim nie został. Jego nie napędzały do pracy powierzchowne gratyfikacje i chęć zdobycia uznania, ale wspomniana już autentyczna potrzeba rysowania. Prawdę powiedziawszy klasykiem często staje się idąc wbrew dominującym prądom społecznym czy artystycznym. I w związku z tym, początkowo nic późniejszego uznania nie zapowiada. Tak było w przypadku Jerzego Wróblewskiego. Realizowanie pasji nie było łatwe w sytuacji kiedy trudności sprawiało nawet zakupienie podstawowych materiałów i mediów rysunkowych oraz malarskich. Kiedy status rysownika komiksów był bardzo niski. Zarówno status tego zawodu w odbiorze społecznym, jak i w optyce oficjalnych instytucji kulturalnych. Dominująca polityka kulturalna państwa była przecież odbiciem ogólnej strategii władzy z naturalną dla tej władzy instrumentalizacją kultury – w tym kultury popularnej. Twórcy komiksów w Polsce jeżeli chcieli zarabiać na życie rysując musieli zgodzić się na dobrowolną marginalizację. Dla Wróblewskiego, który był autentycznym, „urodzonym” pasjonatem komiksu, a szerzej rzecz ujmując – amerykańskiej kultury popularnej – wszelkie ingerencje w tematykę prac, wtłaczanie w komiks „słusznych” ideologicznie treści, musiało być i zapewne było trudne do zniesienia. Czuł się z tym źle jako człowiek, który myślał samodzielnie i nie był podatny na oficjalną propagandę polityczną. I czuł się z tym źle jako profesjonalista – bo scenariusze do których miał rysować na przykład przygody „Kapitana Żbika” – tworzone były bez znajomości warsztatu komiksowego, przez funkcjonariuszy MO. Oznaczało to, że były przeładowane treściami propagandowymi i dydaktycznymi. Nie najlepsza jakość takich scenariuszy musiała oddziaływać na jakość prac. Brak wpływu na tak ważną część procesu tworzenia komiksu jaką jest bez wątpienia scenariusz musiała być frustrująca. Nieprzypadkowo więc do najlepszych dzieł Jerzego Wróblewskiego należały te prace, które były wolne od polityki, i które były w pełni zaprojektowane i wykonane przez bydgoskiego rysownika. A miał on przecież nie tylko świetnie opanowany warsztat rysowniczy, ale dysponował też niemałym talentem scenarzysty. Wróćmy teraz do wydanego przez BB Team komiksu „Binio Bill… i Szalony Heronimo”. Oprócz tego, że jak dowiedziono było to dzieło nie tylko tytularnego, ale i rzeczywistego klasyka polskiego komiksu to reprezentowało ono najlepsze elementy jego twórczości. Czarno-białe rysunki dobrze oddają cechy stylu groteskowego jaki wypracował sobie Jerzy Wróblewski pracując nad komiksem o przygodach szeryfa z Rio Klawo od początku lat 80-tych („Szalony Heronimo” to ostatni z serii tych komiksów, ukończony w 1991 roku tuż przed śmiercią rysownika). Był to zatem komiks rysowany z niezwykłą lekkością i pewnością ręki. Nie odstawał też jakością scenariusza od wcześniejszych opowieści o Binio Billu. Czytelnik znajdzie w omawianym dziele spójną, sprawnie opowiedzianą historię przygodową z Dzikiego Zachodu. Pełną kowboi, Indian, żołnierzy kawalerii amerykańskiej, różnej maści opryszków, której dodatkowego waloru dostarcza obecność uroczej bohaterki o swojsko brzmiącym nazwisku Katherine Górsky. Jest to mówiąc krótko sprawnie skonstruowany western z widokami rozległej prerii w tle i zagubionymi na niej miasteczkami pogranicza oraz fortami wojskowymi. Wróblewski uwielbiał tego rodzaju fabuły i od lat tworzył je zarówno w konwencji realistycznej jak i groteskowej. Jednak talent tego rysownika nie polegał tylko na tym, że potrafił on stworzyć profesjonalne komiksy o tematyce westernowej. Wydaje się, że doskonale rozumiał istotę medium, którym się posługiwał. Chodzi o to, że komiks jest przede wszystkim narracją ludyczną, mającą dostarczyć czytelnikowi wiele bezpretensjonalnej i szczerej radości z lektury. W tym tkwi siła tego typu przekazów. W prostocie, która bywa niekiedy trudniejsza niż wysilania się na źle rozumianą „awangardowość”, którą w konsekwencji można tylko skomentować słowami Gombrowicza: „Im mądrzej tym głupiej”. Talent Wróblewskiego polegał na tym, że świetnie wyczuwał te ludyczne oczekiwania czytelników i potrafił je zaspokoić. Nie było łatwo wykreować nieskomplikowaną, ale właśnie w swojej prostocie ujmującą postać Binio Billa – głównego bohatera całej serii. Binio to przecież niemal idealny bohater komiksowy – a więc taki, którego komiksowe „życie” wydaje się dla odbiorcy zupełnie naturalne. Nie wymagające żadnych dodatkowych usprawiedliwień. A przecież stworzenie takiego bohatera nie było tak oczywiste, jak jego późniejsza akceptacja przez czytelników. Wystarczy prześledzić „westernowe” prace Wróblewskiego z dawnych lat, jeszcze z bydgoskiej popołudniówki „Dziennik Wieczorny”, żeby uświadomić sobie jak długi był proces dochodzenia autora do właściwego kształtu tej postaci – i w sensie rysunkowym i fabularno-charakterologicznym. W rezultacie tych długich procesów ratyfikacji i nawarstwiających się wpływów Jerzemu Wróblewskiemu udało się stworzyć na tyle charakterystyczną i lubianą postać, że po latach celebrujemy wydanie nieznanych wcześniej przygód szeryfa z Rio Klawo. W czym konkretnie tkwiła siła tego bohatera? Prawdopodobnie w tym, że Binio łączył w sobie najlepsze cechy typowego przedstawiciela westernu, jak odwagę i szlachetność z pewną oryginalną, lokalną specyfiką. Otóż Binio Bill godził w sobie elementy słowiańskiej nieobliczalności (szeryf bywał w swoich działaniach brawurowy niczym szwoleżer Kozietulski), amerykańskiego luzu (widać w tej postaci swobodę i umiłowanie przestrzeni typową dla bohaterów amerykańskich westernów) i polskiego zmysłu improwizacji (Binio jest przecież Amerykaninem polskiego pochodzenia). Poprzez takie skomponowanie postaci Binio Bill wydawał się polskiemu czytelnikowi niezwykle bliski, swojski, ale równocześnie „zachodni”, amerykański – co przez wiele lat dla Polaków oznaczało; bardzo atrakcyjny. Jednocześnie pomimo tego, że szeryf z Rio Klawo był zarówno pełnoprawnym „obywatelem” amerykańskich prerii i był z pochodzenia Polakiem udało się Wróblewskiemu uniknąć tak nieznośnej, a pojawiającej się czasem także w wytworach kultury popularnej, megalomanii narodowej (wspaniały Polak w Stanach Zjednoczonych!). Rysownik stworzył więc oryginalnego bohatera polsko-amerykańskiego (o czym powinny dowiedzieć się wreszcie zainteresowane ambasady obu krajów!). Kończąc omawianie nowo wydanego tytułu „Jerzy Wróblewski przedstawia: „Binio Bill… i Szalony Heronimo” należy raz jeszcze podkreślić wysoką jakość tego wydawnictwa, co jak zostało powiedziane, było zasługą zarówno osób publikujących komiks jak i talentu autora komiksu. Warto jednak sięgnąć po „Bino Billa” nie tylko ze świadomością, że najbliższy czas spędzimy miło przy jego lekturze (a to już niemało). Pamiętajmy jeszcze, że dzięki takim inicjatywom wydawniczym jak ta, wierni miłośnicy talentu Jerzego Wróblewskiego mieli okazję zapoznać się z nieznanymi wcześniej pracami bydgoskiego rysownika, zaś osoby, które o nim nie słyszały, a komiksem się interesują, miały szansę zaznajomić się z reprezentatywnym fragmentem jego dokonań artystycznych. Poza tym, przypominanie o klasykach komiksu polskiego to również dowartościowanie ich wpływu na naszą rodzimą kulturę. I za to również należą się wydawcom podziękowania – już nie tylko ze strony miłośników komiksu w naszym kraju, ale po prostu ze strony ludzi partycypujących w kulturze. Z przodu na okładce albumu umieszczono nagłówek: „Jerzy Wróblewski przedstawia”, zaś na jego końcu widnieją zapowiedzi kolejnych odcinków przygód Binio Billa. Pozostaje więc mieć nadzieję, że to poważne zobowiązanie Wydawców, niezależnie od trudności jakie się pojawią na ich drodze, zostanie zrealizowane. Warto w każdym razie żywić taką nadzieję.

JERZY WRÓBLEWSKI PRZEDSTAWIA: „BINIO BILL… I SZALONY HERONIMO”, Wydawnictwo BB Team, Bydgoszcz 2009. Autor recenzji: Dr Marcin Jaworski (Zakład Edukacji Artystycznej UMK w Toruniu)

Wesołego jajka!

2010-04-03T10:42:00.008+02:00

Zdrowych i pogodnych Świąt Wielkanocnych, dobrego humoru i mokrego dyngusa... Miłośnikom twórczości Jerzego Wróblewskiego życzy BB Team.

BSzK 2010 - Summa summarum

2010-04-01T11:00:00.018+02:00

................................................................................................................................ I jak było? Impreza się udała? Po raz pierwszy usłyszałem te pytania jeszcze w gościnnych progach APK, gdy ostatni uczestnicy opuszczali imprezę. Odpowiem jednoznacznie... Tak, „Bydgoska Sobota z Komiksem” się udała. Wiem, opinia osoby zaangażowanej w organizację nie może być obiektywna, ale na szczęście potwierdza się w innych relacjach. Bydgoszcz jest miastem z solidnymi tradycjami komiksowymi, z dużym i dosyć zintegrowanym środowiskiem rysowników, scenarzystów, działaczy. Niestety, dysponujemy raczej znikomym doświadczeniem w kwestii przygotowania takich spotkań. Było to dla nas zaledwie trzecie podejście do aktywnego współdziałania w organizacji komiksowego święta. Zaproszeni goście i miłośnicy komiksu z różnych zakątków kraju nie ujawnili, do tej pory zastrzeżeń (z wyjątkiem tych dotyczących pogody i bazy noclegowej), nie wytykają błędów, które my sami na szczęście dostrzegamy, a afterparty było zaje... Super! Wydaje mi się, że APK jako miejsce tego typu spotkań bardzo dobrze się sprawdziło i ma jeszcze potencjał, który być może uda się wykorzystać w następnych latach. Pani Aleksandra Garbowska organizatorka przedsięwzięcia z ramienia Urzędu Miasta wykazała się profesjonalizmem, dużą dozą zrozumienia i cierpliwości, dla komiksiarzy i fanów, za co bardzo, bardzo jej dziękujemy! Firmy: Egmont, Zin Zin Press i Pentel sprawdziły się w roli sponsorów zabezpieczając przeprowadzenie warsztatów i konkursu. Jestem pełen uznania dla Krzysztofa Mirowskiego, który jakoś to wszystko ogarniał i panował nad przebiegiem zdarzeń. „Bydgoska Sobota z Komiksem” pozwoliła mi spotkać się ze starymi kumplami, poznać kolejnych twórców i komiksomaniaków z poza Bydgoszczy i przywiodła nawet reprezentację łódzkiego festiwalu min. w osobach Adama Radonia i Piotra Kasińskiego. Wszystkim Wam (tym, z którymi się obficie nagadaliśmy i tym, z którymi jeszcze się porządnie nie zintegrowaliśmy) bardzo dziękujemy za przybycie na naszą kameralną imprezkę!!! Mniej oficjalnie dodam, że rozmowy, żarty, wspólne rysowanie komiksu (pod nadzorem TeO), tańce, hulanki, swawole i „zmagania z grawitacją” w „Węgliszku” a wreszcie (po wypełznięciu z lokalu) fasolka po bretońsku i mini country recital KRL-a, pozostaną na długo w mojej pamięci. Nawet błędne podpisy pod osobami wypowiadającymi się w bydgoskim programie informacyjnym „Zbliżenia” nie wyprowadziły mnie z równowagi. ................................................................................................................................

BSzK 2010 w obiektywie - część druga

2010-03-29T13:25:00.027+02:00

Przed wami drugą część fotorelacji Macieja Jasińskiego. Także w kilku innych miejscach można znaleźć materiały przywołujące zdarzenia z soboty. Warsztaty dobiegają końca - KRL omawia prace uczestników. Maciej „Simson” Simiński zupełnie nie stresował się przed spotkaniem z fanami - w tle jego ilustracje. Przybył również mieszkający w Bydgoszczy fan komiksu z Indii, który swego czasu sam rysował komiksy. Krzysztof „Kris” Różański zaprezentował na wystawie prace przygotowane w zupełnie nowym stylu, zapowiadające jego najnowszy projekt komiksowy i specjalnie na tę okazję założonego bloga. Sławek Kiełbus niezmiennie oblegany przez fanów, tym razem dopadł go również TeO. Podobnie jak Krzysztof Wyrzykowski, który nie odmawiał fanom wykonania ilustracji. Za chwilę rozpocznie się konkurs wiedzy o komiksie - prawie 40 pytań i tyle samo nagród do zgarnięcia. Last but not least - prosto z zajęć na uczelni dotarł Jacek Michalski. Wielu fanów było zawiedzionych, bowiem spieszył się do domu, aby dokończyć rysowanie komiksu o Katyniu. Spotkanie z Simsonem poprowadził kolega z Produkt Crew, Łukasz Chmielewski. Spotkanie z profesorem Jerzym Szyłakiem było poświęcone najważniejszym polskim rysownikom ostatniego dziesięciolecia. Krzysztof Mirowski prowadził rozmowę w ulubionej hawajskiej koszuli, dzięki czemu czuł się na tyle pewnie, że pozwalał sobie chwilami na odmienne zdanie niż prof. Szyłak. Niektórym dostało się za lenistwo, innych chwalono za konsekwencję w tworzeniu i dużą pomysłowość. Na wystawie pojawiły się prace Łukasza Ciaciucha, który w ostatnich latach stworzył kilka serii pasków i kilka krótszych komiksów - pora teraz na pierwszy autorski album, Łukaszu! A także Krzysztofa Trystuły znanego wszystkim fanom gier komputerowych z okładek, które tworzy. Impreza zmierzała powoli ku końcowi - Andrzej Janicki, Jerzy Szyłak i Krzysztof Różański dyskutują o stanie polskiego komiksu, lub o czymś równie istotnym. Andrzej Janicki cały dzień był oblegany przez media i łowców autografów, w końcu późnym popołudniem znalazł czas na krótką sesję fotograficzna na tle swoich prac. W oczekiwaniu na zamówione posiłki regeneracyjne (Kris, Andrzej Janicki, Simson, Krzysztof Mirowski i Piotr Mirski). W drodze do „Węgliszka” można się było natknąć na plakaty reklamujące naszą imprezę. W kawiarni przy Starym Rynku pojawiło się ponad 30 fanów komiksu. Oj, się działo!

BSzK 2010 w obiektywie - część pierwsza

2010-03-29T09:39:00.018+02:00

Zaczynam łapać oddech po mocnej dawce wrażeń, jaką zaoferowała „Bydgoska Sobota z Komiksem” i przedstawiam pierwszą część fotorelacji z imprezy przygotowaną przez Macieja Jasińskiego. „Bydgoska sobota z komiksem” rozpoczęła się od spotkania ze Sławomirem Kiełbusem, które odbyło się w sali sesyjnej bydgoskiego Ratusza. Sala była wypełniona po brzegi najmłodszymi fanami serii „Zaczarowana Altana”. Sławek Kiełbus w ogniu pytań, a po lewej stronie główna organizatorka imprezy i prowadząca spotkanie Aleksandra Garbowska. Po spotkaniu rysownika czekała długa sesja rozdawania autografów. Życiowe doświadczenie się przydaje - zanim dzieci opuściły salę, miejsce w kolejce zajęli starsi fani komiksów Kiełbusa. Jednak najmłodsi bardzo cierpliwie czekali na autografy. Wnętrze „Akademickiej Przestrzeni Kulturalnej” tuż przed południem. W kółeczku rozmawiają: Krzysztof Mirowski, Ystad, Andrzej Janicki (skutecznie zasłaniający Śledzia), Krzysztof „Kris” Różański, Łukasz Chmielewski, Bele, Asu i Krl. Spotkanie z wydawnictwem „BB Team” reprezentowanym przez Magdalenę Bochniak oraz Andrzeja Janickiego, spotkanie prowadzi siedzący po lewej stronie Maciej Jasiński. Kolejne publikacje wydawnictwa pojawią się w październiku. Poza zapowiadanym już tomem przygód Binio Billa być może ukaże się również niedokończony komiks „My nigdy nie śpimy”. W planach są także wznowienia komiksów z „Dziennika Wieczornego” - na początek, te, których oryginały się zachowały. Na spotkanie przybył także Andrzej Nowakowski znany z serii „Doman” i „Larkis” czy „Nocy sprawiedliwych pięści”. Jakub Mathia - komiksowy debiutant z Bydgoszczy, ale już nagrodzony w prestiżowym konkursie. Maciej Jasiński na tle komiksu „Człowiek kolejka”, do którego napisał scenariusz. Komiksowe warsztaty rozpoczęte. Młodzi rysownicy pracują pod okiem KRL-a. Niestety Śledziu musiał kilka godzin później wracać do Warszawy. Jacek Przybylski, którego nowy komiks wkrótce trafi do druku (napiszemy o tym więcej za jakiś czas).

Bydgoska Sobota z Komiksem

2010-03-12T23:51:00.021+01:00

27 marca w Bydgoszczy odbędzie się kolejna edycja imprezy komiksowej, tym razem pod nieco zmienionym tytułem „Bydgoska Sobota z Komiksem”. Tego dnia w bydgoskim Ratuszu (ul. Jezuicka 1) oraz w Akademickiej Przestrzeni Kulturalnej (ul. Królowej Jadwigi 14, teren Wyższej Szkoły Gospodarki) spotkać będzie można miedzy innym Magdalenę Bochniak (Córkę legendy komiksu Jerzego Wróblewskiego), Sławomira Kiełbusa (autora „Zaczarowanej Altany”), Maciej Simińskiego i innych twórców nieodżałowanego magazynu „Produkt”. Podczas imprezy otwarta będzie również wystawa prac bydgoskich rysowników, na mini - giełdzie komiksowej będzie można nabyć kilka bardzo interesujących pozycji komiksowych a na zakończenie zaplanowano projekcję filmu „Shogun Assassin” w ramach cyklu „Wiadro krwi z kosmosu”, na co dzień odbywającego się w tak znanych warszawskich klubach jak Jadłodajnia Filozoficzna czy Zwiąż Mnie. Organizatorem imprezy jest Urząd Miasta Bydgoszczy, partnerem akademickim Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy, sponsorami zaś znane wszystkim fanom komiksu wydawnictwa Egmont i Zin Zin Press. Serdecznie zapraszamy do udziału - wstęp na wszystkie imprezy jest bezpłatny!!! Program imprezy

10.30 – 11.30 Spotkanie ze Sławomirem Kiełbusem – autorem rysunków do komiksu „Zaczarowana Altana” - Sala Sesyjna Ratusza, ul. Jezuicka 1
12.00 Spotkanie z córką Jerzego Wróblewskiego – Magdaleną Bochniak (wspomnienie Jerzego Wróblewskiego i plany wydawnicze BB Team) - APK
12.45 Spotkanie i warsztaty komiksowe z Karolem Kalinowskim (autor komiksu „Łauma” uznawanego przez wielu krytyków za komiks roku 2009) - APK
14.30 Konkurs wiedzy o komiksie - APK
15.00 Spotkanie z Maciejem Simińskim - APK
16.00 Wykład prof. Jerzego Szyłaka (Uniwersytet Gdański) - APK
17.00 Projekcja filmu „Shogun zabójca” poprzedzona słowem wstępnym Piotra Mirskiego (wstęp od lat 18) - APK
Koniec imprezy około godziny 19.00

Uzupełnienie, czyli lista obecności. Kogo będzie można spotkać w trakcie BSzK, z kim porozmawiać, czyje prace obejrzeć lub, u kogo wybłagać autograf: Magdalena Bochniak (bardzo skromna Córka wielkiego J. Wróblewskiego), Łukasz Chmielewski (scenarzysta, publicysta, Produkt Crew), Łukasz Ciaciuch (rysownik, grafik, animator), Andrzej Janicki (rysownik, grafik, który nie wiedzieć, dlaczego jest uznawany za mistrza, niekiedy coś pisze), Maciej Jasiński (scenarzysta, publicysta, znawca twórczości J. Wróblewskiego, działacz, czasami powie coś mądrego), Karol „KRL” Kalinowski (rysownik, scenarzysta, wkrótce celebryta), Krzysztof Mirowski (niezłomny działacz i znawca tematu, zdarza się, że coś napisze, mówi bardzo dziwne rzeczy, Produkt Crew), Sławomir Kiełbus (rysuje, rysuje i rysuje, ale za to jak!), Jakub Mathia (ilustrator, rysownik - debiutant, nagrodzony przez FOR, odkrycie M. Jasińskiego), Jacek Michalski (rysownik - wymiatacz, lubi mówić, ale lepiej żeby nie pisał), Andrzej Nowakowski (pamiętacie Larkisa lub, Domana?), Jacek Przybylski (rysownik, prawie nie mówi i niewiele pije, widzę w tym zależność:), Krzysztof „KRIS” Różański (scenarzysta, rysownik, grafik, wyżywający się obecnie na polu animacji), Maciej „SIMSON” Simiński (rysownik, wreszcie się dowiemy, co ten facet właściwie robi?), Jerzy Szyłak (scenarzysta, publicysta, komiksoznawca i filmoznawca, autor wielu książek, może mówić dłuuugo i na temat), Michał „ŚLEDZIU” Śledziński (rysownik, scenarzysta, gwiazda, dużo mówi, dużo pisze, dużo pije, niewiele śpi), Krzysztof Trystuła (grafik, rysownik), Błażej Wiśniewski (rysownik, anglista, znany z CD - Action, odkrycie K. Mirowskiego), Krzysztof Wyrzykowski (wysoki rysownik, specjalista od komiksów historycznych)... I to na razie tyle. Najnowsze wieści z Tajnego Centrum Operacyjnego Bydgoskiej Soboty z Komiksem (TCOBSzK):

Informacje o naszej imprezie docierają do wszystkich zainteresowanych dzięki uprzejmości i nieprzymuszonej woli komiksowych serwisów i bloggerów (Aleja, AQQ, Gildia, Polter, WAK, Kolorowe, KG, Kris, Huncwot, Śledziu, Sławomir Kiełbus, WRAK). Dziękujemy!
Do grupy sponsorów BSzK dołączyła znana na całym świecie firma Pentel, producent świetnych długopisów, ołówków, markerów, gumek (moich ulubionych) i profesjonalnych pisaków z pędzelkowymi i kaligraficznymi końcówkami. Firma Pentel zaoferowała niektóre ze swoich produktów do wykorzystania podczas warsztatów prowadzonych przez KRL`a oraz w formie nagród dla kilku uczestników.
Obecność na imprezie zapowiedział także Pan Włodzimierz Podczaski z firmy Forza Cuiavia, która zajmuje się promocją regionu kujawsko - pomorskiego, również w postaci publikacji komiksowych min. „Diabeł wenecki”.
Maciej Jasiński przygotował wydruk jednego z rozdziałów książki, nad którą pracuje „Jerzy Wróblewski - Mistrz z Bydgoszczy” (tylko 20 egzemplarzy!), które będą mogli otrzymać uczestnicy sobotniego spotkania z Magdaleną Bochniak i BB Team.

Nagrody w konkursie FOR

2010-03-10T10:06:00.011+01:00

Miło mi poinformować o kolejnym sukcesie bydgoskiego środowiska komiksowego, tym razem w konkursie na komiks i animację ekonomiczną, organizowanym przez Fundację FOR Leszka Balcerowicza. Na konkurs zgłoszono ponad 200 prac z całej Polski, a wyborem najlepszych zajęło się jury w składzie: prof. Leszek Balcerowicz, Tomasz Bagiński, Jacek Fedorowicz, Tomasz Leśniak, Rafał Skarżycki, Michał Ogórek, Marek Raczkowski, Artur Adamski i Antoni Rodowicz. Podczas wtorkowej gali rozdania nagród komiks zatytułowany „Człowiek kolejka” (ilustracje wykonał Jakub Mathia do scenariusza Macieja Jasińskiego), otrzymał główną nagrodę w kategorii tematycznej „Socjalizm, czyli gospodarcza droga donikąd”. Jednak autorzy wchodzili na podium aż trzy razy, bowiem komiks otrzymał także dwie nagrody specjalne od członków jury Antoniego Rodowicza oraz Tomasza Bagińskiego. Szczególnie wiele radości przyniosły autorom słowa uznania ze strona autora „Katedry”, a także ze strony innego członka jury - Marka Raczkowskiego. Nagrody dla „Człowieka kolejki” są tym cenniejsze, że autor ilustracji Jakub Mathia, choć zajmuje się ilustracją od wielu lat, to do tej pory nie tworzył komiksów. Jest to jego pierwsza komiksowa praca, ale już został zasypany przez Macieja kolejnymi scenariuszami, które powoli realizuje. Komiks będzie można prawdopodobnie zobaczyć jeszcze w tym miesiącu na wystawie prezentującej prace bydgoskich autorów (Bydgoska Sobota z Komiksem - 27 marca). Warto jeszcze wspomnieć, że jedno z wyróżnień otrzymał Karol „KRL” Kalinowski, który ma poprowadzić warsztaty komiksowe na tej samej imprezie.

Archiwum P - część trzecia

2010-02-15T23:19:00.004+01:00

Motyw Drogi prezentuje kolejny urodzinowy materiał dotyczący „Produktu”, który pod szyldem „Spadkobiercy Produktu” ujawnia prawdziwie wzruszające wspomnienia i zwierzenia Piotra „Jaszczu” Nowackiego. Dzięki Piotrze za miłe słowa skierowane pod adresem Produkt Crew! Rysunek Śledzia przedstawiający znakomitą część występujących na łamach magazynu bohaterów. Oryginał (cienkopis UNI PIN - czarny, papier ksero A4) na szczęście zachował się w moich zbiorach, chociaż nie pamiętam, w jakich okolicznościach do nich trafił. Przyjmuję, zatem, że był to prezent od Michała.

Butenko pinxit

2010-02-08T08:09:00.008+01:00

Bohdan Butenko, legenda polskiej sztuki ilustracji i rysownik komiksów, obchodzi dzisiaj 79 urodziny, w związku z tym życzymy mu jeszcze tak wielu lat życia, realizacji artystycznych i nagród ile tylko zapragnie zdmuchując świeczki na urodzinowym torcie. WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO! Kiedy przypomniałem sobie o urodzinach Bohdana Butenki nie mogłem poprosić nikogo innego jak tylko Tomka, czyli Dr Tomasza Marciniaka o przygotowanie jakiegoś stosownego materiału. Tomek nie tylko od wielu lat wgryza się (1, 2) w twórczość Mistrza, często towarzyszy mu w trakcie spotkań z fanami, uczestniczy w promocji książek, ale jest również jego dobrym znajomym. Oddaję, zatem głos Tomkowi, chociaż zrealizował moją prośbę nieco przekornie. Andrzej Janicki, niejako zamawiając u mnie tekst o Bohdanie Butence chciał w ten sposób przypomnieć, a niektórym uprzytomnić, że ten ilustrator i grafik, autor komiksów oraz ilustrator ponad dwustu książek, scenarzysta, także telewizyjny (np. Kabaret Starszych Panów, Zwierzyniec), projektant lalek i dekoracji dla teatrów lalkowych (najnowsza premiera w toruńskim Baju 14 lutego!), kilkudziesięciu plakatów i kilku scenografii filmowych urodził się właśnie w Bydgoszczy 8 lutego 1931 r. Andrzej sugerował, żebym napisał coś nietypowego, nieszablonowego. Starając się podporządkować owemu wymogowi nie będę, więc pisać o BB (w tym przypadku ani to Brigitte Bardott, ani Binio Bill) jako Twórcy komiksowych postaci Gapiszona, Kwapiszona (ostatnio reaktywowanego w Poznaniu), Gucia i Cezara (scen. Krystna Boglar). Mimo, że Butenko słusznie kojarzony jest z ilustracją dla dzieci, może by jednak napisać jak oprawiał graficznie poezje Asnyka, prozę Morcinka i Hrabala, powieść Hanny Krall, wspomnienia Ratajczaka czy Encyklopedię Warszawy lub słownik pisarzy? No, byłoby nietypowo. W końcu BB znany jest z unikalnego, rozpoznawalnego stylu. A może napisać jak Butenko zwany architektem książki nie raz sprawiał kłopoty poligrafom swymi pomysłami edytorskimi: dziurki w kartkach, dołączane trójwymiarowe okulary (lata 60-te!), białe nadruki na czarnych płaszczyznach, barwione krawędzie? W końcu znam Autora kilkanaście lat i wyciągnąłem z niego kilka anegdot ukazujących kulisy druku niektórych pozycji z bogatej bibliografii. Napisać by można też o jego debiucie w czasach socrealizmu, bo to absolwent warszawskiej ASP, uczeń Jana Marcina Szancera (jako jego student, ten prauczeń Jana Matejki debiutował w 1954 r.). Albo o początkach telewizji... A może o Butence jako założycielu i prezesie fundacji „Świat Dziecka” (od 1991), przyznającej nagrody Dużego i Małego Donga dla najlepszej książki dla dzieci? Przypuszczam, że Andrzej, rodowity bydgoszczanin, najchętniej chciałby przeczytać coś o Bohdanie Butence jako swym krajanie. I tu go rozczaruję. Mało, co wiem. Autor nie wspomina tych czasów, a ja nie naciskam... Jeden z uczestników spotkania w bydgoskim empiku w lutym 2009 r dowiedział się jedynie, na której ulicy BB mieszkał z rodzicami przed wojną i że rodzina wyprowadziła się z miasta, kiedy był małym dzieckiem. Cała ta moja olbrzymia niewiedza i wątpliwości, które sprawiły, że zamówiony przez Janickiego tekst w końcu nie powstał, nie przeszkadzają oczywiście, aby korzystając z tej niewykorzystanej okazji złożyć Panu Bohdanowi Butence serdeczne, nie tylko bydgoskie, życzenia urodzinowe! Tomasz Marciniak

Archiwum P - część druga

2010-01-12T17:18:00.011+01:00

Dzisiejsza odsłona „Archiwum P” zawiera prawdziwy skarb, obrazek, który do tej chwili widziało zaledwie kilka osób. Przedstawiam roboczą wersję okładki „Produktu”, którą zmajstrowaliśmy ze Śledziem, wykorzystując moją ilustrację z laską i robotem. Z takim, jednostronnie laminowanym wydrukiem jechaliśmy na spotkanie z Marcinem „Martinezem” Przasnyckim, do Warszawy. Największymi atutami, jakimi dysponowaliśmy w trakcie tej rozmowy były: zapał, pomysły i bajer Michała, ale wydaje mi się, że także dzięki temu projektowi historia „Produktu” mogła się na dobre rozpocząć. Co potwierdzają słowa Śledzia: „Okładka to była szybka robota. Logo zrobiliśmy chyba w kwadrans (na szczęście, zmieniliśmy je w 10 numerze). Już nie pamiętam, czy przyznaliśmy się do tak szybkiej roboty Martinezowi, który nas początkowo wydawał. Chyba tak, ale on był zachwycony tym, co widzi, więc... Luzik. Poszło.” Na deser zaserwuję trzy strony komiksu „Aurora - Black or White” (scenariusz i ołówek - Śledziu, tusz - A. Janicki), który ukazał się w czwartym (3/2000) numerze „Produktu”. Historyjka wzbudziła chwilowe napięcie w stosunkach Produkt Crew z Jackiem Michalskim, współtwórcą postaci Aurory i Samsona, z racji szalonego pomysłu Śledzia, aby Samsona pozbawić (Auć!) „męskości”. Ostatecznie dramatyczna przygoda dzielnego gliniarza została opublikowana z nieśmiałym przyzwoleniem Jacka. Z pamiętnika Śledzika: „Ten czwarty numer to numer, którego kompletnie nie pamiętam. Był pierwszym, którego ostatni egzemplarz zgubiłem (nie mam dziś chyba z ośmiu numerów „Produktu”), więc pamięć o nim ginie w próbach przywrócenia o nim pamięci. Bardzo, bardzo chciałem napisać nową historyjkę z Aurorą, która miała już wyrobioną wśród czytelników komiksowych markę, dzięki publikacjom w „Czasie komiksu”, zwyczajowo jednak chciałem coś od razu zepsuć, czyli obciąć Samsonowi to i owo, bo obcinanie samcom alfa uważam za obowiązek absolutnie każdego. Jacek, jasne, był niepocieszony, ale to była moja zemsta za to, że kiedyś grzebał mi w kompie, podczas jednej takiej bibki na Szwederowie, na którą z Fuksem (świetne psisko z niego było) wpadł.”

NJUSY

2010-01-12T12:35:00.005+01:00

- W „Komiksowym podsumowaniu roku” na portalu Wiadomości 24, Andrzej Kłopotowski przedstawił listę tytułów, „na które warto było zwrócić uwagę w minionych dwunastu miesiącach”. W zestawieniu znalazły się min. „Binio Bill i Szalony Heronimo” oraz „Wartości rodzinne” Michała „Śledzia” Śledzińskiego.
- Andrzej Kłopotowski jest również autorem recenzji „Dzielny Binio z Rio Klawo” zamieszczonej na tym samym portalu.
- „Beztroska w betonowej dżungli” to z kolei tytuł artykułu Sebastiana Frąckiewicza w najnowszym numerze „Przekroju” wpisujący się w „obchody” dziesiątych urodzin „Produktu”. Biegnijcie do kiosków!

Archiwum P - część pierwsza

2010-01-05T18:54:00.014+01:00

Jako się rzekło, czas ratować honor bloga wspominkowymi materiałami związanymi z dziesiątymi urodzinami magazynu komiksowego „Produkt”. Wiadomo, że reklama jest dźwignią handlu, czy jednak w wypadku „Produktu” można by wskazać jej znaczący udział w sprzedaży, nie mam pojęcia. Autorem prezentowanych reklam był Śledziu a zamieszczał je zaprzyjaźniony organ miłośników gier konsolowych i video „Neo Plus”. Zapowiedzi kolejnych numerów „Produktu” ukazywały się regularnie, aż do samego końca. Poza tym za pośrednictwem blankietów tam drukowanych można było zamówić brakujące numery „P”. Nie wszystkie reklamy z „Neo Plus” przetrwały w moim archiwum, gdzieś zapodziałem również te zamieszczane min. przez „Science Fiction”, ale i tak zbiór wydaje mi się dosyć interesujący. Głównie, dlatego, że ich design i przekaz słowny idealnie oddaje nowatorski i niekonwencjonalny charakter zjawiska, jakim był „Produkt”. Oto kilka zdań komentarza od samego Śledzia: Szyłem z tego, co miałem pod ręką i jak widzę po latach, nie zawsze schludnie i z głową, ale zawsze na wesoło. Szyło się ze: zdjęć pierwszokomunijnych młodszego brata („dostałem od taty”), archiwalnych zdjęć rodzinki („narodził się nowy, świecki...”), zdjęć kumpli („before, after”) czy siebie samego (zdjęcie z ogolonym łbem z nazwą magazynu „pod włosem”, wyglądającą na błąd przy składzie a nie tatuaż). Troszkę się dorysowywało i już reklama do magazynu NEO+ była gotowa. .............................................................................................................................. Zapraszam wszystkich do zerknięcia na starą stronę „Produktu” uruchomioną po latach dzięki fanom magazynu z Motywu Drogi i WAK-a. Zapoznajcie się również ze sporządzoną przez zespół Motywu Drogi listą tytułów, które uczyniły z „Produktu” kultowy magazyn.

Do siego roku!

2009-12-30T17:18:00.011+01:00

„Gildia Komiksu” zaprezentowała listę „Top 20” październikowych bestsellerów swojego sklepu w kategorii „komiks”. „Binio Bill i Szalony Heronimo” uplasował się na piątej pozycji. Następny lokalny akcent w tym notowaniu to ósma lokata Śledzia i „Porwania na srebrnym ekranie”, czyli trzeciej części „Wartości rodzinnych”.
„O Śledziu, który wskrzesił polski komiks” - to tekst poświęcony dziesiątym urodzinom magazynu „Produkt”, zamieszczony przez Tomasza Pstrągowskiego w serwisie „Komiksomania”.
Także na prywatnym poletku Michała możemy znaleźć kolejną porcję wspomnień dotyczących „Produktu” i przy tej okazji chciałbym poinformować wszystkich zainteresowanych, że my również uchylimy nieco drzwi do „Archiwum P” i w ten sposób planujemy wkroczyć w rok 2010. Wszystkiego najlepszego!

Produkt 01/1999 - projekt okładki: Śledziu, Andrzej Janicki

HO, HO, HO!

2009-12-23T21:18:00.001+01:00

Samokrytyka z okazji okrągłej rocznicy

2009-12-22T23:37:00.013+01:00

Przyznaję się bez bicia, rażenia prądem i wyrywania paznokci - nawaliłem, a właściwie nawaliliśmy jako zespół! Nasz blog powstał między innymi po to by opisywać istotne i ciekawe wydarzenia związane z bydgoskimi twórcami komiksu. No tak, założenie było zacne, lecz realizacja wciąż napotyka na różne prozaiczne trudności. Nie dość, że wiele ciekawych tematów przeleciało nam koło nosa to jeszcze umknęła nam niezwykle istotna i okrąglutka, bo dziesiąta rocznica narodzin „Produktu”. Skandaliczne niedopatrzenie, powiecie i będziecie mieli rację! Przecież ten kultowy już dzisiaj magazyn komiksowy powstał w Bydgoszczy. Pomysłodawca i główny kreator magazynu to bydgoszczanin Michał „Śledziu” Śledziński. Pierwotny trzon zespołu redakcyjnego to także bydgoszczanie: Łukasz Chmielewski, Krzysztof Mirowski, Maciej „Simson” Simiński i moja skromna osoba. Mleko się rozlało, czar niezwykłych wspomnień członków Produkt Crew nie pojawi się tu i teraz (może za rok?), bo zwyczajnie nawaliliśmy!!! Posypując głowę popiołem zapraszam do zapoznania się z rocznicowymi materiałami na Motywie Drogi, w tym z wywiadem, którego Śledziu udzielił w tym samym miejscu oraz z bardzo wzruszającymi komentarzami pod oboma wpisami. Mea culpa, moja bardzo wielka culpa... Produkt 03/2000 - okładka: Jacek Michalski, Andrzej Janicki, Śledziu

Ranking

2009-12-17T11:05:00.003+01:00

Album „Binio Bill i Szalony Heronimo” zajął 11 miejsce w głosowaniu na „Komiks Października 2009”, portalu Gildia Komiksu. Dziękujemy za głosy!

BIK

2009-12-09T18:09:00.003+01:00

W najnowszym numerze „Bydgoskiego Informatora Kulturalnego" ukazał się artykuł Macieja Jasińskiego poświęcony premierze albumu „Binio Bill i Szalony Heronimo" oraz wystawie, która miała miejsce podczas MFKiG w Łodzi.